Leningrad jest otoczony pierścieniem blokady od 8 września 1941. Pożar magazynów Badajewa pochłonął część zapasów żywności. 20 listopada dzienna racja chleba dla osób niepracujących spada do 125 gramów – chleba mieszanego z celulozą. W pułapce znajduje się blisko 2,5 miliona cywilów, a nadchodzi zima.
Jedyne wyjście prowadzi przez jezioro Ładoga. 22 listopada 1941 pierwsze ciężarówki wjeżdżają na ledwo zamarzniętą taflę lodu: to „Droga Życia”. Przeprawa jest śmiertelnie niebezpieczna – lód pęka pod ciężarem, niemieckie lotnictwo ostrzeliwuje kolumny, mróz zabija.
Dla matki każdy wybór oznacza ryzyko: powierzyć dzieci zdradliwemu lodowi albo zatrzymać całą rodzinę razem w mieście w nadziei, że oblężenie zostanie zdjęte.
Lodowa droga, otwarta 22 listopada 1941, stała się pępowiną miasta: w całym okresie oblężenia ewakuowano nią blisko 1,3 miliona ludzi, a do miasta docierała nią wąska strużka żywności. Jednak zima 1941–1942 zabijała nawet 100 000 osób miesięcznie, a samo oblężenie pochłonęło łącznie od 800 000 do miliona ofiar, głównie z głodu. Wczesny wyjazd przez Ładogę dawał dzieciom największą szansę przeżycia.
T09-026