Przekonany, że wojna przyniesie masowe bombardowania miast, rząd brytyjski od dawna przygotowywał ewakuację najbardziej narażonej ludności. 31 sierpnia 1939 roku, w przededniu inwazji na Polskę, pada rozkaz rozpoczęcia operacji „Pied Piper”: już następnego dnia pociągi zaczną wywozić na wieś dzieci z wielkich miast, w towarzystwie nauczycieli, matek małych dzieci i osób o słabym zdrowiu.
Dla rodzin miejskich to rozdzierająca decyzja, którą trzeba podjąć w ciągu kilku godzin. Powierzyć dziecko ewakuacji to oddalić je od zagrożenia bombami, ale też oderwać je od domu i oddać obcym gospodarzom na wsi.
Wcielasz się w londyńską rodzinę. Czy zapisać dziecko na oficjalną ewakuację i pozwolić mu wyjechać do odległej wsi, do obcych ludzi, by je uchronić? Zatrzymać je przy sobie w mieście, licząc, że bombardowania się opóźnią albo nie nastąpią? A może spróbować wysłać je do krewnych na wsi, poza oficjalnym systemem? Wybór decyduje o bezpieczeństwie dziecka i jedności rodziny.
Wiele rodzin zapisuje dziecko na oficjalną ewakuację na wieś: w pierwszych dniach września 1939 roku operacja „Pied Piper” w ciągu kilku dni wywozi z miast na brytyjską wieś około półtora miliona osób – głównie dzieci. Rozstanie jest bolesne, organizacja bywa chaotyczna, a przyjęcie na miejscu bywa różne. Wobec braku bombardowań w czasie „dziwnej wojny” część dzieci wróci do domów w kolejnych miesiącach – by znów zostać ewakuowana podczas Blitzu w 1940 roku. Ewakuacja z 1939 roku, jedno z największych zorganizowanych przesiedleń w historii Wielkiej Brytanii, trwale naznacza całe pokolenie i zbliża do siebie różne warstwy społeczne kraju.
T00-050