, członek Rady Wojennej Frontu Leningradzkiego, od września kieruje miastem odciętym przez Niemców od świata. Flotylla ładoska, która jeszcze dowoziła żywność drogą wodną, utknęła w tworzącym się lodzie. 8 listopada utrata Tichwina przecięła ostatnią linię kolejową prowadzącą na wschodni brzeg jeziora. Zapasy topnieją tak szybko, że już od 20 listopada racja chleba musi spaść do 250 gramów dla robotnika i do 125 dla pozostałych, w tym dla dzieci.
Pozostaje jedno wyjście: jezioro , które zaczyna zamarzać. Między wsią na wschodnim brzegu a Waganowem po stronie oblężonej można by wytyczyć po lodzie trasę długości około 30 kilometrów. Lód ma jednak miejscami zaledwie około 10 centymetrów, a do utrzymania ciężarówki z 1 toną ładunku potrzeba około 20.
Każdy dzień zwłoki to kolejni zmarli z głodu w lodowatych mieszkaniach; każda ciężarówka puszczona zbyt wcześnie grozi załamaniem się lodu i zatonięciem razem z kierowcą.
Żdanow i Rada Wojenna muszą rozstrzygnąć: bez zwłoki nakazać budowę drogi po lodzie i puścić na nią najpierw konie, potem ciężarówki, mimo strat; ostrzej racjonować żywność i czekać na bezpieczny lód; albo skupić siły na przełamaniu wojskowym, w kierunku Tichwina lub przez Newę, by ponownie otworzyć lądowy korytarz.
Rada Wojenna Frontu Leningradzkiego nakazuje 19 listopada budowę drogi lodowej między wsią a Waganowem. Natychmiast na jezioro rusza pierwszy konwój sań ciągniętych przez konie; nocą 22 listopada kolumna 60 ciężarówek dociera na oblężony brzeg. Początki są straszne: lód pęka, ciężarówki toną, a przez całe tygodnie dostawy pozostają znacznie poniżej potrzeb, podczas gdy głód zabija dziesiątki tysięcy ludzi. Odbicie Tichwina przez Armię Czerwoną 9 grudnia stopniowo otwiera ponownie dostęp koleją do jeziora, a rosnące dostawy pozwalają Radzie Wojennej podnieść 25 grudnia rację do 350 gramów dla robotników i 200 dla pozostałych. Od 22 stycznia do połowy kwietnia 1942 po lodzie ewakuowanych zostaje ponad 550 000 cywilów. Trasa, nazwana Drogą Życia, staje się pępowiną Leningradu, którego oblężenie zostanie zniesione dopiero w styczniu 1944, po blisko 900 dniach.
T10-032