13 maja 1940, aby umożliwić piechocie Guderiana sforsowanie Mozy pod Sedanem, dowództwo niemieckie musi uciszyć francuską artylerię, liczną i dobrze rozmieszczoną na wzgórzach południowego brzegu. W kwestii użycia lotnictwa ścierają się 2 szkoły.
Klasyczna doktryna nakazywałaby krótkie, masowe bombardowanie: skupienie setek samolotów w jednym druzgocącym uderzeniu. Lotnicy proponują jednak inne podejście: ciągłe fale bombowców nurkujących (Stukasów) przez cały dzień, które bez wytchnienia bombardują francuską artylerię i piechotę – nie tyle po to, by je zniszczyć, ile by je sparaliżować i złamać ich morale.
Dowództwo może wybrać jednorazowe masowe uderzenie, ciągłe nękanie kolejnymi falami Stukasów albo klasyczne wsparcie artyleryjskie, czekając na nadejście ciężkich dział. Od tego wyboru zależy powodzenie forsowania: jeśli francuska artyleria pozostanie czynna, przeprawa przez Mozę pod Sedanem się nie powiedzie.
Dowództwo wybrało ciągłe nękanie kolejnymi falami Stukasów: 13 maja Luftwaffe zrzuciła na Sedan nieustanne fale Stukasów i bombowców, w jednej z największych do tamtej pory koncentracji lotnictwa w historii. Skutek materialny był niewielki (zniszczono niewiele dział), ale psychologiczny druzgocący: francuska artyleria i piechota, skulone w ukryciach pod wyciem syren Stukasów, w dużej mierze przestały strzelać, co pozwoliło niemieckiej piechocie sforsować rzekę. Sedan dowiódł siły bezpośredniego wsparcia lotniczego jako broni paraliżu moralnego – to kluczowa lekcja „Blitzkriegu” – oraz podatności mało ostrzelanych oddziałów na bombardowanie nurkujące.
T03-119