Jesienią 1940 roku OKW uruchamia program Otto: modernizację połączeń kolejowych i drogowych w Prusach Wschodnich i okupowanej Polsce. Sieć odziedziczona po Polsce, na długich odcinkach jednotorowa, może przepuścić tylko ułamek pociągów, jakich wymagałaby koncentracja wojsk na wschodzie.
Inżynierowie Reichsbahn muszą zdecydować, jak szybko zwiększyć przepustowość przy ograniczonych zasobach stali. Mają do wyboru 3 drogi: budowę nowych linii strategicznych, wzmocnienie istniejących linii i dobudowanie na nich drugiego toru albo poprzestanie na powiększeniu stacji rozrządowych i punktów zaopatrzenia w wodę bez zmiany przebiegu tras.
Ta decyzja zaangażuje dziesiątki tysięcy robotników i setki tysięcy ton stali odebranych z przydziału wojsk lądowych.
Reichsbahn zdecydowała się wzmocnić istniejące linie i dobudować na nich drugi tor zamiast budować nowe trasy. Program Otto zmobilizował około 30 000 robotników i 300 000 ton stali (zabranych z przydziału wojsk lądowych, czyli Heer), aby zmodernizować 8 głównych osi w kierunku wschodnim, z docelową przepustowością od 24 do 72 par pociągów na dobę, zależnie od linii, czyli blisko 400 par na granicy. Rzeczywista przepustowość często pozostawała jednak poniżej celów (około 80 pociągów na dobę w styczniu 1941 roku wobec 130 żądanych).
T05-048