Po sforsowaniu Mozy Rommla znajduje się w położeniu pozwalającym wykorzystać wyłom. Przed nią tyły francuskie pogrążone są w zamęcie, lecz łączność z wyższymi szczeblami i z idącą w ślad piechotą pozostaje krucha, a skrzydła każdego szybkiego natarcia pozostałyby odsłonięte.
Dowodzenie dywizją pancerną stawia tu prawdziwe pytanie doktrynalne. Pędzenie na czele, bez czekania na piechotę i bez osłaniania skrzydeł, naraziłoby dywizję na odcięcie i zniszczenie przez kontratak oraz zakłóciłoby ogólną koordynację. Z kolei powolność dałaby przeciwnikowi czas na otrząśnięcie się i odtworzenie frontu.
Rommel może dalej pędzić na czele, lekceważąc skrzydła i łączność, by wykorzystać panikę. Może posuwać się ostrożnie, utrzymując styczność z piechotą i osłaniając skrzydła. Może też zatrzymać się, by się przegrupować i poczekać na piechotę. Wybór dotyka granic inicjatywy oraz równowagi między śmiałością a bezpieczeństwem.
Rommel niezmiennie pędził dalej, lekceważąc skrzydła i łączność: jego posuwała się w zdumiewającym tempie, biorąc tysiące jeńców i przejeżdżając przez francuskie pozycje, zanim obrońcy zdążyli pojąć zagrożenie. Czasem zapędzała się tak szybko i tak daleko, że nawet niemiecki sztab tracił jej ślad – stąd przydomek „Dywizja Widmo” (Gespensterdivision). Ryzyko katastrofy było realne, gdyby alianci zdołali skoordynować kontratak (jak pod Arras, gdzie Rommel porządnie się przestraszył). Lecz dezorganizacja przeciwnika potwierdziła słuszność jego zakładu. Ta śmiałość stworzyła legendę Rommla i ilustrowała trwający w 1940 roku spór: szybkość jako broń rozstrzygająca wobec ostrożności dowództwa, obawiającego się odsłonięcia skrzydeł. Jego sukces uświęcił szkołę inicjatywy.
T03-138