13 maja 1940, po przejściu przez Ardeny, niemieckie dywizje pancerne docierają do Mozy, ostatniej wielkiej przeszkody naturalnej przed francuską równiną. Pod Dinant i Houx generał , dowódca 7 Dywizji Pancernej, musi sforsować rzekę wobec francuskiej obrony, która trzyma zachodni brzeg.
Forsowanie rzeki pod ogniem to jedna z najniebezpieczniejszych operacji: pierwsze grupy, płynące na kruchych pontonach, narażają się na zabójczy ogień, a artyleria z przeciwległego brzegu może przygwoździć każdą próbę. Czekanie na ciężką artylerię i masowe wsparcie lotnicze byłoby bezpieczniejsze, ale dałoby Francuzom czas na wzmocnienie się.
Rommel musi wybrać tempo. Może natychmiast rozpocząć przeprawę siłą, płacąc wysoką cenę, by wykorzystać zaskoczenie i dezorganizację przeciwnika. Może poczekać na wsparcie artylerii i sztukasów, by zmniejszyć straty, ryzykując utratę impetu. Może też poszukać słabiej bronionego punktu przeprawy w górę rzeki. Szybkość przełamania na Mozie zdecyduje o losie kampanii.
Rommel sforsował rzekę natychmiast, mimo strat: już 13 maja pchnął swoich ludzi przez Mozę pod Dinant i Houx, narażając własne życie, przeprawiając się osobiście, by pociągnąć żołnierzy za sobą, i improwizując zasłony dymne dla osłony przeprawiających się. Przyczółek powstał za cenę poważnych strat, ale pozwolił już następnego dnia przeprawić czołgi. W połączeniu z przełamaniem Guderiana pod Sedanem tego samego dnia rozerwanie frontu na Mozie otworzyło drogę do wyścigu ku kanałowi La Manche. Śmiałość natychmiastowego forsowania, mimo ryzyka, stała się jednym z decydujących czynników niemieckiego zwycięstwa na Zachodzie.
T03-115