Porucznik pilnuje mostu w Kanne nad Kanałem Alberta, mając do dyspozycji około 30 ludzi z belgijskiego 18 Pułku Liniowego. Most w Kanne, około 4 km na północ od fortu Eben-Emael, jest najdalej wysunięty na południe z 3 mostów, w które tego ranka celują niemieckie wojska powietrznodesantowe. Podobnie jak jego koledzy z Vroenhoven i Veldwezelt, Rohling dostał rozkaz zniszczenia mostu w chwili pojawienia się nieprzyjaciela; ładunki są już założone pod pomostem.
O świcie 10 maja Rohling ma przewagę, jakiej nie mieli pozostali obrońcy: odległość. Szybowce grupy szturmowej „Granit” lądują na Eben-Emael o 4.25, a huk pierwszych wybuchów dobiega do jego stanowiska, zanim dopadną go jego własni napastnicy – , około 90 spadochroniarzy w szybowcach. Po raz pierwszy tego ranka strażnik mostu słyszy nadciągający atak.
Rohling musi odczytać ten odległy huk. Czy to sygnał ogólnego ataku, który dotyczy także jego, czy odosobnione zdarzenie pod sąsiednim fortem? Trzyma już rękę na zapalarce; wróg nie jest jeszcze widoczny na pomoście.
Rohling odpala ładunki natychmiast, na odgłos wybuchów w Eben-Emael, nie czekając, aż zobaczy napastników. Most w Kanne wylatuje w powietrze ułamek sekundy, zanim pierwsi spadochroniarze z grupy szturmowej „Eisen” docierają na pomost – fala uderzeniowa podrzuca szybowce. Kanne jest jedynym z 4 celów atakowanych tego ranka, który zostaje zniszczony przed szturmem: Vroenhoven i Veldwezelt wpadają w ręce Niemców nietknięte, a dach Eben-Emael zostaje unieszkodliwiony. Grupa szturmowa „Eisen” od razu ponosi straty – 8 zabitych i kilku rannych – i nie wykonuje zadania. Lokalnie zniszczenie mostu opóźnia 4 Dywizję Pancerną, zmuszoną skorzystać z sąsiednich, nieuszkodzonych mostów; w skali całej kampanii zyskany czas pozostaje niewielki. Rohling trafia do niewoli, zostaje uwolniony w 1945 roku i umiera w 1962. Jego reakcję omawia się jako wzorcowy przykład szybkiej decyzji w obliczu ataku z zaskoczenia.
T03-038