W miarę jak niemieckie czołgi zbliżają się do Mozy, zniszczenie jej mostów staje się koniecznością, by spowolnić przeciwnika i utrzymać linię rzeki. Saperzy belgijscy, podobnie jak francuscy dalej na południu, mają wysadzić obiekty we właściwym momencie – ani za wcześnie (odcięliby własne wycofujące się wojska), ani za późno (zostawiliby je nietknięte przeciwnikowi).
Dylemat sapera jest okrutny i liczony co do minuty. Można wysadzić mosty, gdy tylko zbliżą się Niemcy, ryzykując uwięzienie własnych jednostek i uchodźców, którzy są jeszcze na wschodnim brzegu. Można czekać do ostatniej chwili i na formalny rozkaz, ryzykując, że komanda albo awangardy zajmą je nietknięte (jak w Houx czy Gennep). Można też bronić mostów, by zniszczyć je później w sposób skoordynowany.
Na szerokim froncie i w zamęcie nieprzyjacielskiego natarcia łączność jest niepewna, rozkazy się spóźniają, a każdy most to odrębny przypadek. Od powodzenia lub porażki tych zniszczeń zależy wytrzymałość linii Mozy – przeszkody, która miała zatrzymać „Blitzkrieg”.
Wyniki były nierówne, ale ogólne wytyczne nakazywały niszczyć mosty, gdy tylko zbliżali się Niemcy: belgijscy saperzy wysadzili większość mostów na Mozie między Namur a Dinant na wieść o nadejściu nieprzyjaciela, co zmusiło nieprzyjaciela do forsowania rzeki na łodziach i improwizowania przepraw (Houx, Dinant). Zniszczenia te, bardziej systematyczne niż na francuskiej Mozie pod Sedanem, rzeczywiście spowolniły natarcie w sektorze belgijskim. Lecz decydujące przełamanie nastąpiło tam, gdzie bronili Francuzi (Sedan, Monthermé), a załamanie 9 Armii sprawiło, że solidność linii belgijskiej na nic się nie zdała. Wysadzenie mostów w porę było dla saperów obowiązkiem odmierzanym co do minuty, rozpiętym między poświęceniem spóźnionych a odmową oddania wrogowi nietkniętej przeprawy.
T03-113