Między Mozą a Dyle otwiera się równina Gembloux, korytarz pozbawiony naturalnych przeszkód, którym niemieckie czołgi mogą wyjść ku Brukseli i dalej. Właśnie tam zajmuje stanowiska francuska , jedna z najlepszych w ugrupowaniu alianckim, by powstrzymać natarcie nieprzyjaciela po wycofaniu się Korpusu Kawalerii generała Prioux.
Dowództwo francuskie ma tam stoczyć decydującą bitwę obronną. Wobec braku fortyfikacji wszystko spoczywa na solidności piechoty i artylerii oraz na koordynacji obrony przeciwpancernej. Utrzymanie Gembloux oznacza osłonę skrzydła ugrupowania alianckiego w Belgii; ustąpienie – ryzyko załamania.
Dowództwo może utrzymać pozycję pod Gembloux za wszelką cenę, by zatrzymać Panzery w miejscu. Może prowadzić obronę elastyczną, oddając teren, by oszczędzić siły. Może też od razu wycofać się na lepiej osłoniętą linię położoną dalej na tyłach. Stawką jest dowód, że armia francuska potrafi na wybranym terenie złamać niemiecki szturm pancerny.
utrzymuje Gembloux za wszelką cenę i w dniach 14–15 maja odnosi tam jeden z nielicznych defensywnych sukcesów aliantów w tej kampanii: francuska piechota odpiera ataki Panzerów i zadaje im ciężkie straty, dowodząc, że dobrze prowadzona obrona mogła powstrzymać „Blitzkrieg”. To lokalne zwycięstwo zostaje jednak zaprzepaszczone przez załamanie frontu nad Mozą, pod Sedanem i Dinant, znacznie dalej na południu: zagrożona okrążeniem musi opuścić swoje pozycje i się wycofać. Gembloux symbolizuje dramat 1940 roku – armię zdolną do taktycznego zwycięstwa, lecz skazaną na porażkę przez strategiczną klęskę, do której doszło gdzie indziej.
T03-122