Podczas gdy spadochroniarze uderzają na Kanał Alberta na południu, druga operacja powietrznodesantowa wymierzona jest w serce Holandii. 3 lotniska wokół Hagi – Ypenburg, Valkenburg i Ockenburg – mają zostać zajęte, by unieruchomić na ziemi holenderskie lotnictwo i, co najważniejsze, umożliwić pojmanie królowej Wilhelminy oraz rządu, a w ten sposób złamać opór kraju, pozbawiając go przywództwa.
W Ypenburgu, na południe od Hagi, pułkownik rzuca do walki spadochroniarzy pułku Fallschirmjäger, zrzuconych około 4.45. Lotnisko jest bronione silniej, niż zakładano: stacjonuje na nim kilkuset żołnierzy holenderskich z pułków artylerii, na ziemi stoją myśliwce Fokker D.XXI, a obrona przeciwlotnicza jest czynna. Zaraz po lądowaniu spadochroniarze dostają się pod gęsty ogień, który od razu powoduje straty.
Co gorsza, samoloty Ju 52, które mają falami dowozić piechotę 22 Dywizji Powietrznodesantowej, wpadają pod ogień holenderskiej obrony przeciwlotniczej, która strąca wiele z nich nad tym rejonem. Oczekiwane posiłki zamieniają się w rzeź, zanim w ogóle dotkną ziemi. Sponheimer widzi, że jego szturm zaczyna się zacinać już w pierwszych minutach.
Sponheimer utrzymał atak za wszelką cenę, mimo wykrwawiania się oddziałów. Po wielu godzinach walki jego ludzie zdobyli w końcu lotnisko Ypenburg po południu 10 maja – ale cel polityczny już się nie powiódł. Królowa wymknęła się im: 13 maja opuściła kraj drogą morską i prowadziła dalej walkę z Londynu. Bilans operacji powietrznodesantowej wokół Hagi był dla Luftwaffe katastrofalny: straciła ogromną liczbę samolotów transportowych Ju 52, co na długo uszczupliło jej flotę transportową. Holendrzy zresztą w kolejnych dniach odzyskali kilka lotnisk. Sponheimer przeżył wojnę, został generałem porucznikiem, po 1945 roku skazano go w ZSRR za zbrodnie wojenne na Kaukazie, a w 1955 roku zwolniono. Jego upór zapewnił taktyczne zdobycie lotniska, ale nie osiągnięcie celu strategicznego – pojmanie holenderskiej monarchini.
T03-039