Liège jest chronione pierścieniem zmodernizowanych fortów – pozostałością i kontynuacją pozycji warownej, która w 1914 roku opóźniła Niemców. W maju 1940, po upadku Eben-Emael i przełamaniu linii kanału Alberta, pojawia się pytanie, jak użyć tej pozycji i wspierających ją wojsk polowych.
To klasyczny dylemat twierdz. Pozostawienie armii polowej wokół Liège dla obrony pozycji grozi jej okrążeniem. Wycofanie jej na linię KW ocala wojska ruchome, lecz zostawia forty osamotnione, zdane na siebie.
Dowództwo belgijskie może wycofać wojska polowe na linię KW, pozostawiając forty, by same broniły się jak najdłużej. Może bronić pozycji Liège armią polową, ryzykując okrążenie. Może też całkowicie ewakuować region, wraz z fortami, by skupić wysiłek na zachodzie. Stawką jest uniknięcie okrążenia armii polowej przy jednoczesnym wykorzystaniu fortyfikacji.
Dowództwo belgijskie wycofało wojska polowe na linię KW, by nie narażać ich na okrążenie, pozostawiając forty Liège do samodzielnej obrony. Kilka obiektów (Aubin-Neufchâteau, Battice, Tancrémont…) broniło się przez kilka dni, a niektóre nawet kilka tygodni, wiążąc siły niemieckie, lecz nie mogąc zmienić przebiegu kampanii. Decyzja ta, powtarzająca decyzję z 1914 roku (3 Dywizja opuściła wówczas Liège, zostawiając forty do samodzielnej obrony), uchroniła armię polową przed okrążeniem, lecz skazała załogi fortów na samotną, ostatecznie beznadziejną walkę. Ukazała ona los fortyfikacji stałych w wojnie manewrowej: przydatnych do opóźniania, lecz niezdolnych do powstrzymania wroga.
T03-109