Rankiem 10 maja 1940 belgijska obrona opiera się częściowo na Kanale Alberta, szerokiej przeszkodzie przeciwpancernej. 3 kluczowe mosty – Veldwezelt, Vroenhoven i Kanne – są przygotowane do zniszczenia: wystarczy wysadzić ładunki, gdy zbliży się nieprzyjaciel, by od razu zatrzymać niemieckie czołgi.
Niemcy zaplanowali jednak desant komandosów na szybowcach, równocześnie z atakiem na Eben-Emael, właśnie po to, by zająć mosty w całości, zanim zostaną wysadzone. Wszystko rozstrzyga się w ciągu kilku minut, w zamieszaniu niespodziewanego ataku.
Dla belgijskich saperów polecenie jest jasne, ale moment krytyczny. Mogą wysadzić mosty natychmiast po alarmie, nawet jeśli zrobią to nieco za wcześnie, by mieć pewność, że przejazd będzie zamknięty. Mogą czekać na formalny rozkaz zniszczenia, ryzykując, że komandosi ich wyprzedzą. Mogą też spróbować bronić mostów, by zniszczyć je później, w sposób skoordynowany. Szybkość decyzji przesądzi o tym, czy pierwsza linia belgijska się utrzyma, czy od razu ustąpi.
Mosty nie zostały zniszczone z wyprzedzeniem i 2 z 3 wpadły w ręce Niemców: w Veldwezelt i Vroenhoven niemieckie szybowce wylądowały około 5.15–5.20, a komandosi rozbroili ładunki, zanim ekipy saperskie zdążyły zadziałać. Wysadzony został tylko most w Kanne, około 5.35, ponieważ przedwczesne nadejście niemieckiej kolumny zaalarmowało jego obrońców. Zajęcie tych mostów, wraz z upadkiem Eben-Emael, otworzyło ogromną wyrwę w obronie Kanału Alberta już w pierwszych godzinach. Belgijscy obrońcy, zaskoczeni szybkością i nowością ataku powietrznodesantowego, nie zdołali zareagować na czas. Epizod ten pokazał, jak niemiecka innowacja taktyczna w ciągu kilku minut zneutralizowała przeszkody przygotowywane od dawna.
T03-095