Wyparta znad kanału Alberta, a potem znad Dyle, armia belgijska cofa się od rzeki do rzeki. Około 23 maja 1940 kurczowo trzyma się linii Lys wokół Kortrijk, na froncie stanowiącym zaporę lewego skrzydła aliantów: po jej prawej stronie Brytyjski Korpus Ekspedycyjny cofa się ku wybrzeżu, a za plecami jedynym wyjściem staje się Dunkierka.
Armia belgijska jest wykrwawiona, jej oddziały wyczerpane 2 tygodniami odwrotu, morale nadszarpnięte. pod dowództwem Bocka atakuje z całą siłą po obu stronach Kortrijk, próbując rozerwać styk między Belgami a Brytyjczykami i otworzyć drogę do morza.
Belgijskie dowództwo musi wybrać. Może stoczyć nad Lys rozpaczliwą bitwę na wyczerpanie, by utrzymać skrzydło i osłonić ewakuację aliantów, co prawdopodobnie oznacza poświęcenie. Może wycofać się jeszcze bliżej wybrzeża, ku „reducie narodowej” rozważanej przez króla. Może też uznać, że armia nie jest w stanie dalej walczyć, i zmierzać ku kapitulacji. Od oporu nad Lys zależy częściowo czas, jaki zyskają alianci z północy, by dotrzeć do Dunkierki.
Belgijskie dowództwo wybrało najpierw obronę Lys za wszelką cenę: w bitwie nad Lys (23–27 maja) armia belgijska walczyła twardo wokół Kortrijk, opóźniając Bocka i osłaniając lewe skrzydło alianckiego odwrotu ku Dunkierce. Nacisk stał się jednak nie do zniesienia, styk z korpusem brytyjskim się zerwał, a straty rosły – w tym kontekście doszło w pobliżu do masakry w Vinkt. Gdy front belgijski ustępował, uznał, że dalsza walka nie ma już sensu: skapitulował 28 maja 1940 roku. Opór nad Lys dał jednak aliantom cenne godziny na zaokrętowanie.
T03-146