Belgijskie Ardeny, zalesiony masyw poprzecinany wąskimi dolinami, to teren, którym – ku zaskoczeniu aliantów – przechodzi masa niemieckich czołgów. , elitarne oddziały rekrutowane na miejscu, nie mają tam utrzymać terenu, lecz opóźniać marsz wroga: wysadzać mosty i drogi, stawiać zapory z powalonych drzew (abatis), minować wąwozy, nękać nieprzyjaciela.
Stawką jest czas: każda godzina wygrana w Ardenach daje aliantom szansę zorganizowania obrony na Mozie. Siły belgijskie są tam jednak słabe i nie mają staczać regularnej bitwy z Panzerami.
Belgijskie dowództwo może rozkazać Strzelcom mnożyć zniszczenia i zapory, a następnie wycofać się w porządku, by jak najbardziej spowolnić przeciwnika. Może kazać im dłużej bronić punktów oporu, ryzykując oskrzydlenie i rozbicie. Może też nakazać szybki odwrót na pozycję główną, rezygnując z efektu opóźniającego. Los obrony Mozy, dalej na zachód, zależy częściowo od tych dni wygranych w lasach.
Zgodnie z misją opóźniania mnożyli zniszczenia i zapory, po czym wycofali się w porządku po potyczkach (jak pod Bodange), które miejscowo spowolniły niemieckie natarcie. Zniszczenia, zbyt mało systematyczne i słabo skoordynowane z lotnictwem alianckim, nie wystarczyły jednak, by powstrzymać potężną kolumnę pancerną, która przelewała się przez Ardeny: Niemcy dotarli do Mozy już 12–13 maja, znacznie szybciej, niż alianci uważali za możliwe. Epizod pokazał, że ardeńska zapora, uznawana przez francuski sztab za naturalną, nie była faktycznie broniona – to martwe pole umożliwiło „cięcie sierpem”.
T03-097