Porucznik Crisse dowodzi około trzydziestoma żołnierzami 18 pułku piechoty liniowej armii belgijskiej, którzy strzegą mostu w Vroenhoven, około 5 km na północny wschód od Maastricht. Most przecina Kanał Alberta – linię obrony, której armia belgijska zamierza bronić na północ od Liège. Rozkaz dany Crisse'owi jest jednoznaczny: wysadzić obiekt, gdy tylko pojawi się nieprzyjaciel. Pod pomostem założono około 800 kg materiałów wybuchowych, połączonych z detonatorem w kazamacie.
O godz. 4.25 10 maja, bez najmniejszego ostrzeżenia, niemieckie szybowce lądują na obu końcach mostu. Spadochroniarze z grupy szturmowej „Beton” – około setki ludzi w mniej więcej 10 maszynach – wyskakują kilka metrów od belgijskich stanowisk. Atak jest tak nagły, że załoga nie zdążyła go dostrzec: żadnego warkotu silników, żadnych zapowiedzianych fal piechoty.
Crisse w ciągu kilku sekund rozumie, że jego posterunek został przytłoczony. Napastnicy rzucają się ku pomostowi i ku przewodom zapłonowym. Zostaje mu chwila, by zdecydować, jak użyć detonatora.
Crisse natychmiast sięgnął po detonator, aby zniszczyć most – próbował odpalić ładunki. Na próżno: w pierwszych sekundach ataku spadochroniarze przecięli kable łączące ładunki z detonatorem. Most w Vroenhoven wpadł w ręce Niemców nietknięty w niecałe 10 minut; do niewoli dostało się około dwudziestu Belgów. Obiekt natychmiast stał się wielkim atutem najeźdźcy: rankiem 11 maja przekroczyła Kanał Alberta po tym moście i otworzyła sobie drogę w głąb kraju. Jednoczesna utrata Vroenhoven i Veldwezelt, wraz z upadkiem Eben-Emael, w ciągu jednego przedpołudnia rozbiła całą linię kanału. Grupa szturmowa „Beton” straciła przy tym 8 ludzi. Vroenhoven weszło do podręczników jako wzorzec ataku szybowcowego: unieszkodliwić układ zapłonowy, zanim obrońca zdąży go użyć.
T03-036