Pod koniec maja 1940 roku, gdy ewakuacja z Dunkierki trwa w pełni, część francuskiej 1 Armii zostaje otoczona wokół Lille, około 50 kilometrów od wybrzeża. Te oddziały, odcięte od głównych sił, nie mają już realnej nadziei na dotarcie do plaż.
Ich dowódca, generał , staje przed typowym dylematem ariergardy. Walcząc dalej w „reducie Lille”, wojska te wiążą kilka niemieckich dywizji – podobno aż 7 – które w przeciwnym razie ruszyłyby na Dunkierkę i zagroziły ewakuacji. Ceną jest jednak ich własne poświęcenie.
Molinié może bronić się w Lille, by związać jak najwięcej sił niemieckich na korzyść Dunkierki. Może szybko skapitulować, by oszczędzić swoich ludzi wobec sytuacji bez wyjścia. Albo podjąć rozpaczliwą próbę przebicia się ku wybrzeżu. W tej decyzji natychmiastowe ocalenie jego żołnierzy ściera się z nadrzędnym interesem armii, która zaokrętowuje się dalej na północy.
Molinié bronił się w Lille, by związać siły niemieckie: od 28 do 31 maja około 40 000 żołnierzy francuskich utrzymywało redutę Lille i wiązało kilka niemieckich dywizji, pomagając osłonić ewakuację z Dunkierki. Bez amunicji i bez nadziei garnizon skapitulował 31 maja. W uznaniu ich odwagi Niemcy przyznali obrońcom honory wojenne: żołnierze francuscy przedefilowali z bronią przed wrogiem, zanim poszli do niewoli – fakt rzadki. Oblężenie Lille pozostaje jednym z najświetniejszych czynów zbrojnych armii francuskiej w 1940 roku, przykładem poświęcenia ariergardy w służbie sojuszniczej ewakuacji.
T03-155