ORP Wilk to polski okręt podwodny z 1929 roku, zbudowany w stoczni Augustin Normand w Hawrze: ma wyporność 980 ton, 6 wyrzutni torped i 40 min do postawienia z rufy. Wraz z bliźniaczymi okrętami Ryś i Żbik wchodzi w skład Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Jest starszy i technicznie słabszy od nowoczesnych ORP Orzeł i Sęp (dostarczonych w 1939 roku), ale ma oryginalny system stawiania min dennych, jedyny taki na Bałtyku.
Gdy wybucha wojna, Wilk znajduje się na Bałtyku pod dowództwem komandora podporucznika Bogusława Krawczyka, który ma 33 lata. W ramach planu Worek okręt stawia miny w Zatoce Gdańskiej 3 września, po czym przez kilka dni jest atakowany przez Niemców: odnosi uszkodzenia, ale nie udaje mu się storpedować żadnego celu.
W nocy z 10 na 11 września dowództwo floty zezwala Krawczykowi przedrzeć się do Wielkiej Brytanii albo dać się internować w Szwecji. Aby dotrzeć na Morze Północne, trzeba przejść przez cieśniny duńskie. Do wyboru są 3 drogi: najkrótsza, ale najściślej pilnowana; okrężna, przez płycizny groźne dla okrętu podwodnego; albo pośrednia, o odpowiedniej głębokości. Od wyboru trasy zależy przetrwanie okrętu.
Krawczyk wybiera drogę bezpośrednią przez Sund. 12 września przed świtem Wilk opuszcza rejon patrolowania i obiera kurs na zachód. W nocy z 14 na 15 września przechodzi Sund na powierzchni, mijając niemiecki niszczyciel Richard Beitzen i torpedowiec, które biorą go za okręt szwedzki. Następnie przecina Morze Północne i 20 września 1939 roku wchodzi do Rosyth w Szkocji: jako pierwszy polski okręt podwodny dociera do Wielkiej Brytanii, prawie miesiąc przed ORP Orzeł. W listopadzie 1939 roku zostaje włączony do 2 flotylli okrętów podwodnych w Rosyth i do stycznia 1941 roku odbywa 9 patroli na Morzu Północnym, bez potwierdzonego sukcesu; w nocy 20 czerwca 1940 roku uderza w niezidentyfikowany obiekt, który Krawczyk bierze za okręt podwodny. Wyeksploatowany Wilk służy następnie jako okręt szkolny, a 2 kwietnia 1942 roku zostaje przeniesiony do rezerwy. Krawczyk nie dożywa końca wojny: umiera w Dundee 19 lipca 1941 roku. Ucieczka Wilka – mniej znana niż ucieczka Orła – po raz kolejny dowodzi taktycznych umiejętności polskiej marynarki w rozpaczliwych warunkach.
T01-091