(British Expeditionary Force, BEF) to siły, które Wielka Brytania wysyła do Francji. W kwietniu 1939 roku Chamberlain złożył Daladierowi polityczną obietnicę: 5 dywizji od razu, 32 dywizje w ciągu 12 miesięcy. Lord Gort, 53 lata, jest głównodowodzącym od września 1939 roku – weteran I wojny światowej (Krzyż Wiktorii, Krzyż Wojskowy), szanowana postać wojskowa, lecz bez doświadczenia w prowadzeniu nowoczesnych operacji.
Pierwsza faza (wrzesień–październik 1939): przerzut 160 000 ludzi przez porty Cherbourg, Brest i Saint-Nazaire (przeprawa przez kanał La Manche uchodzi za zbyt narażoną na ataki U-Bootów). Na dzień 31 października 1939 roku BEF liczy 5 dywizji gotowych do walki w rejonie Arras–Lille. Na dzień 31 stycznia 1940 roku – 10 dywizji (350 000 ludzi). Zaopatrzenie zapewnia 600 brytyjskich statków handlowych kursujących między Anglią a Francją.
BEF zajmuje odcinek Lille–Arras, stanowiący przedłużenie linii Maginota, a jednocześnie musi planować natarcie na równiny belgijskie przewidziane w planie Dyle–Breda Gamelina – w razie niemieckiej inwazji BEF będzie musiał wkroczyć do Belgii, by jak najszybciej spotkać siły niemieckie. Ścierają się 2 logiki: przygotowywać wojnę pozycyjną albo manewrową, samodzielnie albo w ścisłej koordynacji z Francuzami. Gort musi zdecydować, jak przygotować swoje wojska w zimie 1939/1940.
Gort wybiera statyczne umocnienia na linii Lille–Arras. Jego żołnierze kopią okopy i budują punkty oporu na froncie długim na 110 km, w samym środku bagnistych terenów Flandrii. Praca jest wytrwała, ale doktryna obronna – przestarzała (wzór z 1918 roku) – nie przygotowuje do wojny zmechanizowanej. Szkolenia w walce manewrowej prawie nie ma. Współpraca z Francuzami pozostaje ograniczona (różnice doktrynalne, ale przede wszystkim bariera językowa: Gort nie mówi po francusku). Morale brytyjskich żołnierzy w czasie dziwnej wojny jest przyzwoite. Jednak od stycznia 1940 roku oficerowie Gorta dostrzegają, że zimowa bierność Francuzów w „dziwnej wojnie” udziela się także BEF. Podczas niemieckiej ofensywy 10 maja 1940 roku Gort prawidłowo wykonuje plan Dyle (natarcie w głąb Belgii), ale zostaje odcięty, gdy niemiecki Sichelschnitt przebija się przez Ardeny. 25 maja 1940 roku z własnej inicjatywy podejmuje kluczową decyzję o odwrocie ku wybrzeżu i Dunkierce – decyzję, która umożliwia operację Dynamo (338 226 ewakuowanych w maju i czerwcu 1940 roku). Odsunięty od jakiegokolwiek dowodzenia w polu, zostaje gubernatorem Gibraltaru (1941), a następnie Malty (1942); umiera w marcu 1946 roku na raka wątroby.
T02-025