, lat 49, bawarski generał porucznik, dowodzi od 1938 roku 3 Dywizją Górską. Członek ruchu nazistowskiego od jego zarania, należy do zaufanych generałów Hitlera. Rankiem 9 kwietnia 1940 roku ląduje w Narwiku z 2 000 strzelców górskich przewiezionych na niszczycielach Bontego.
Utrata 10 niemieckich niszczycieli w bitwach o Narwik (10–13 kwietnia) izoluje jednak Dietla: zaopatrzenie drogą morską jest niemożliwe. Wzmacnia go 2 600 marynarzy z zatopionych niszczycieli – przekształconych w improwizowaną piechotę, uzbrojonych w karabiny i karabiny maszynowe, bez odpowiednich mundurów. Razem Dietl ma 4 600 ludzi. Naprzeciw nich stoi 24 000 aliantów: (francuscy strzelcy alpejscy), , i pod dowództwem generała Carla Gustava Fleischera.
Od 14 kwietnia do 28 maja 1940 roku Dietl prowadzi obronę górską w paśmie między Bjerkvik a Beisfjord. Taktyka: pozycje na wzniesieniach, głęboki śnieg (3 m), zasadzki na przełęczach. Zaopatrzenie jest zrzucane na spadochronach z samolotów Junkers Ju 52 ze Stavanger, odległego o około 1 200 km – u granic zasięgu tych maszyn.
Dietl może rozważać 3 wyjścia: odwrót do Szwecji, kapitulację albo maksymalny opór.
Dietl wybrał maksymalny opór, by zyskać czas dla operacji na Zachodzie. Przez 60 dni jego dywizja przetrwała oblężenie, którego teoretycznie nie mogła przetrwać. Straty: około 500 zabitych Niemców. 28 maja 1940 roku alianci zdobyli Narwik (Béthouart i Bohusz-Szyszko). Dietl wycofał się w stronę Szwecji, już otoczony. Fall Gelb zmienił jednak sytuację strategiczną: upadek Francji zmusił aliantów do ewakuacji z Norwegii. W dniach 4–8 czerwca 1940 roku alianci się wycofali, a Narwik wrócił w ręce Dietla bez walki. Hitler odznaczył go Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego – pierwszymi w tej wojnie – i mianował generałem wojsk górskich (General der Gebirgstruppe). W latach 1941–1944 Dietl dowodził w Finlandii (porażka pod Murmańskiem). Zginął 23 czerwca 1944 roku w katastrofie lotniczej w Austrii – według kilku źródeł dokumentalnych mogła ona zostać wywołana celowo (Dietl wyraził wcześniej wątpliwości co do prowadzenia wojny). W Bundeswehrze pozostaje postacią zmitologizowaną; do 1995 roku jego imię nosiła jedne z koszar.
T03-015