Po stracie Hooda Royal Navy rzuca się do zaciekłego pościgu za Bismarckiem. Admirał , dowódca Home Fleet, skupia wszystko, co może – pancerniki, krążowniki, lotniskowce – lecz Bismarck, który zgubił ścigających, obiera kurs na porty francuskiego wybrzeża Atlantyku, gdzie osłaniałoby go niemieckie lotnictwo myśliwskie. Tovey nie wie już dokładnie, gdzie znajduje się niemiecki pancernik, a jego własnym okrętom brakuje paliwa.
26 maja łódź latająca Catalina odnajduje Bismarcka: Bismarck jest niemal uratowany, w zasięgu niemieckiej osłony powietrznej. Tylko lotnictwo morskie może go jeszcze spowolnić, zanim ostatecznie umknie. Stare dwupłatowe samoloty torpedowe Swordfish z lotniskowca Ark Royal, startujące w sztormową pogodę z pokładu kołyszącego się o kilka metrów, są ostatnią nadzieją.
Dowództwo brytyjskie musi zdecydować: podjąć za wszelką cenę ryzykowny i mało obiecujący atak lotniczy, na wzburzonym morzu, by uszkodzić ster lub śruby Bismarcka; zrezygnować i pogodzić się z jego ucieczką; albo ścigać go i ostrzeliwać z okrętów, którym kończy się paliwo, ryzykując, że trzeba będzie porzucić pościg z braku paliwa.
Wybór pada na ryzykowny atak lotniczy na napęd Bismarcka. Wieczorem 26 maja samoloty Swordfish z Ark Royal atakują na wzburzonym morzu; torpeda trafia w ster Bismarcka, skazując go na krążenie w kółko, bez sterowności. Pozbawiony możliwości manewru, nie może już uciekać. Rankiem 27 maja pancerniki Toveya, King George V i Rodney, dopadają go i uciszają pod gradem pocisków; dobijają go torpedy z krążowników. Bismarck idzie na dno niemal z całą załogą – ponad 2 000 zabitych, około 110 ocalałych. Strata Hooda jest pomszczona. Koniec Bismarcka potwierdza decydującą rolę lotnictwa morskiego i uwalnia konwoje atlantyckie od zagrożenia ze strony wielkich niemieckich okrętów nawodnych, które odtąd w większości pozostaną w portach.
T07-025