Admirał floty lord Cork and Orrery, weteran odwołany do czynnej służby przez Winstona Churchilla, dowodzi pod koniec kwietnia 1940 roku siłami alianckimi, które mają odbić Narwik, port dalekiej północy Norwegii. Narwik to stawka kluczowa: tamtędy zimą przechodzi szwedzka ruda żelaza z Gällivare, od której zależy niemiecki przemysł wojenny. Niemiecki generał broni miasta ze swoimi strzelcami górskimi i marynarzami uratowanymi z niszczycieli zatopionych w fiordzie.
W tym rejonie alianci mają atuty: niemal całkowite panowanie na morzu, poza zasięgiem większości lotnictwa niemieckiego, oraz wsparcie norweskiej 6 Dywizji, jedynej w pełni zmobilizowanej. Dowodzenie jest jednak źle zorganizowane. Lord Cork jest starszy stażem od admirała dowodzącego Home Fleet i od dowódców wojsk lądowych, co paraliżuje koordynację: równi mu rangą wahają się narzucać swoje zdanie oficerowi starszemu stażem. Churchill i sztab nie wyjaśnili łańcucha dowodzenia.
24 kwietnia 1940 roku lord Cork chce wymusić rozstrzygnięcie. Musi wybrać, jak złamać opór Dietla, gdy zimno, śnieg i brak jedności dowodzenia utrudniają wszystko.
Lord Cork próbował zmusić Dietla do poddania się ostrzałem. 24 kwietnia 1940 roku kazał ostrzelać Narwik z pancernika Warspite, ciężkiego krążownika i 3 lekkich krążowników, w nadziei, że garnizon Dietla podda się pod ogniem. Operacja zakończyła się niepowodzeniem: Niemcy okopani w śniegu i na wzniesieniach wytrzymali. Problem starszeństwa i brak jednolitego dowodzenia nadal zakłócały działania aliantów w tym rejonie. Narwik został w końcu odbity przez aliantów pod koniec maja 1940 roku – jako pierwsze duże miasto odzyskane od Osi – lecz natychmiast ewakuowany, ponieważ załamanie Francji uczyniło norweski teatr drugorzędnym. Epizod pozostał podręcznikowym przykładem zgubnych skutków źle określonego łańcucha dowodzenia, w którym stopień liczy się bardziej niż skuteczność.
T03-074