W maju 1941 roku zupełnie nowy niemiecki pancernik Bismarck, najpotężniejszy w Europie, w towarzystwie ciężkiego krążownika Prinz Eugen próbuje przedrzeć się na Atlantyk, by siać spustoszenie wśród konwojów. Admirał prowadzi je przez Cieśninę Duńską, między Grenlandią a Islandią. Royal Navy, która tropi niemiecką eskadrę, przechwytuje ją o świcie 24 maja.
Naprzeciw Bismarcka staje duma floty brytyjskiej: HMS Hood, ogromny krążownik liniowy z czasów Wielkiej Wojny, symbol potęgi morskiej Imperium, w towarzystwie nowego, lecz niedokończonego pancernika Prince of Wales. Dowodzi nimi wiceadmirał . Hood ma znaną wadę: niewystarczające opancerzenie pokładu wobec pocisków spadających stromo z dużej odległości.
Holland musi wybrać taktykę podejścia: pędzić najkrótszą drogą, by jak najszybciej skrócić dystans i uchronić Hooda przed ogniem stromotorowym, kosztem niekorzystnego kąta ostrzału; prowadzić walkę z dużej odległości, manewrując, ale wystawiając wrażliwy pokład Hooda; albo zaczekać na posiłki, ryzykując, że nieprzyjaciel umknie ku konwojom. Decyzja zapada w ciągu kilku minut, o lodowatym świcie.
Holland pędzi najkrótszą drogą, by szybko skrócić dystans, lecz kąt podejścia pozwala początkowo strzelać tylko wieżom dziobowym jego okrętów. Kilka minut po otwarciu ognia pocisk Bismarcka trafia w Hooda w pobliżu tylnych komór amunicyjnych: okręt eksploduje i tonie w ciągu 3 minut, zabierając ze sobą ponad 1 400 ludzi – przeżyje tylko 3 marynarzy. Uszkodzony Prince of Wales musi przerwać walkę. Strata Hooda, okrętu-symbolu, wstrząsa brytyjską opinią publiczną. Ale Bismarck, trafiony i ciągnący za sobą smugę oleju, nie może już kontynuować rejsu i musi dotrzeć do francuskiego portu: zaczyna się zażarty pościg, który zakończy się 3 dni później. Tragedia Hooda ilustruje bezbronność krążowników liniowych poprzedniej generacji wobec nowoczesnych pancerników.
T07-024