Wobec braku ofensywy lądowej w czasie dziwnej wojny alianci stawiają na broń pośrednią: blokadę gospodarczą Niemiec dzięki panowaniu na morzach. Pomysł, odziedziczony po latach 1914–1918, polega na powolnym uduszeniu niemieckiej gospodarki wojennej przez odcięcie jej od surowców (ropy, rud, kauczuku) i od importu.
Alianckie dowództwo musi określić swoją strategię gospodarczą. Może postawić na blokadę morską i cierpliwość, zakładając, że duszenie gospodarcze w końcu złamie Niemcy. Może uderzyć bezpośrednio w źródła zaopatrzenia (szwedzką rudę żelaza przez Narwik, rumuńską lub kaukaską ropę), co grozi rozszerzeniem wojny na państwa neutralne. Może wreszcie połączyć blokadę z operacjami peryferyjnymi.
Zakład na blokadę opiera się na czasie i na przekonaniu, że czas gra na korzyść aliantów. Pomija jednak to, że Niemcy, związane z ZSRR paktem z 1939 roku, mogą zaopatrywać się na Wschodzie, a szybkie zwycięstwo na Zachodzie uczyniłoby blokadę bezprzedmiotową. Wojna gospodarcza, strategia cierpliwości, zakłada, że ma się czas.
Alianci łączą blokadę z projektami operacji peryferyjnych przeciwko niemieckim źródłom zaopatrzenia: Ministerstwo Wojny Gospodarczej organizuje blokadę morską, a Najwyższa Rada Sojusznicza postanawia 28 marca 1940 zaminować wody norweskie, by przeciąć szwedzki szlak rudy żelaza przez Narwik (operacja Wilfred, 8 kwietnia 1940); projekt zbombardowania ropy w Baku nigdy nie zostanie wykonany. Strategię cierpliwości niweczą jednak 2 fakty: Niemcy zaopatrują się na Wschodzie dzięki paktowi niemiecko-sowieckiemu (ropa i zboże sowieckie), a przede wszystkim błyskawiczne zwycięstwo 1940 roku czyni blokadę nieaktualną, oddając Rzeszy kontrolę nad zasobami całej Europy Zachodniej. Alianckie przekonanie, że „czas gra na naszą korzyść”, załamuje się wraz z Francją. Blokada, skuteczna na dłuższą metę w latach 1914–1918, zakładała długą wojnę, czyli dokładnie to, czego uniknął „Blitzkrieg”.
T02-082