Komandor przemierza nabrzeża w gryzącym zapachu mazutu i szlamu. Przed nim pancerniki zespołu liniowego (Battle Line) spoczywają częściowo pod wodą: przewróciła się do góry dnem, jest rozpruta, i osiadły na swoich kotwicowiskach. Atak z 7 grudnia zamienił serce Floty Pacyfiku w cmentarzysko poskręcanego metalu, zmieszanego z amunicją, paliwem i szczątkami, które nurkowie wciąż wydobywają dziesiątkami.
Wallin wie, że amerykańskie stocznie pracują już ponad swoje możliwości, że japońskie okręty podwodne krążą u wejścia do portu i że liczy się każdy tydzień. Pytanie, które przed nim staje, nie jest wyłącznie techniczne: podjąć pełną operację podniesienia – z nurkami, gigantycznymi pompami, uszczelnianiem i ponownym stawianiem na wodzie wśród szlamu, co zwiąże setki ludzi na miesiące – albo ograniczyć się do odzyskania stali, dział i nadającego się do ponownego użycia wyposażenia, porzucając kadłuby zbyt mocno uszkodzone.
Istnieje jeszcze trzecia droga: zignorować wraki i skupić wszystkie środki na rozbudowie infrastruktury bazy oraz uzbrajaniu nowych okrętów, schodzących ze stoczni na Wschodnim Wybrzeżu. Wallin dysponuje wstępnymi raportami nurków: kilka kadłubów jest konstrukcyjnie zdrowych pod warstwą szlamu. Lecz każdy dzień, w którym okręt nie pływa, to o jedną jednostkę bojową mniej do zatrzymania japońskiego natarcia.
Wallin kieruje niezwykłą operacją ratowniczą, która trwa ponad 2 lata: nurkowie pracują po ciemku na głębokości 10 metrów, wypompowuje się miliony litrów wody zmieszanej z mazutem, wyrwy w kadłubach starannie się uszczelnia, a okręty stopniowo wracają na powierzchnię wśród szlamu i szczątków. Z 8 pancerników trafionych 7 grudnia 6 zostaje naprawionych i przywróconych do służby bojowej. Kilka z nich uczestniczy w odbijaniu Pacyfiku, w tym , Tennessee i Maryland w bitwie w Cieśninie Surigao w październiku 1944 roku – ostatniej wielkiej bitwie pancerników w historii. Operację uznaje się za jeden z największych wyczynów inżynierii okrętowej tej wojny.
T10-049