Sir , lord przewodniczący Rady Tajnej i minister koordynujący naukowy wysiłek wojenny, otrzymuje 24 września 1941 roku w Londynie raport panelu obronnego Naukowego Komitetu Doradczego, któremu przewodniczy . Dokument analizuje wnioski komitetu MAUD, który od lata twierdzi, że bomba uranowa nie jest już spekulacją, lecz projektem technicznie wykonalnym, potencjalnie rozstrzygającym o wyniku wojny.
Z wykształcenia chemik, Anderson zna sprawę lepiej niż ktokolwiek w rządzie i z bliska śledził prace nad rozszczepieniem jądra. Panel Hankeya, ostrożniejszy od MAUD co do terminów i kolosalnych kosztów, zaleca mimo to prowadzić prace bez ustanku. W tle majaczy zgoda wyrażona przez Churchilla kilka tygodni wcześniej, lecz nic nie jest jeszcze zorganizowane: brak osobnego kierownictwa, brak przemysłowego wykonawcy, brak jasnego powiązania z Amerykanami, którzy prowadzą własne prace.
Wielka Brytania jest sama, bombardowana, ma coraz mniej środków. Zaangażowanie ogromnych zasobów w niepewną broń oznacza odciągnięcie uczonych, fabryk i dewiz od wojny, która i tak toczy się na granicy wytrzymałości.
Na biurku lorda przewodniczącego raport czeka na dalszy bieg: odłożyć sprawę do akt, jako zbyt kosztowną i zbyt odległą dla oblężonej Wielkiej Brytanii; powierzyć badania samym Amerykanom, lepiej wyposażonym; albo powołać osobny brytyjski organ, który pokieruje projektem.
Anderson zdecydował się powołać osobny brytyjski organ kierujący projektem. W ciągu następnych tygodni projekt umieszczono pod egidą Department of Scientific and Industrial Research i nadano mu celowo nieprzejrzysty kryptonim Tube Alloys, do którego wymyślenia Anderson sam się przyczynił. Na jego czele stanął , dyrektor badań Imperial Chemical Industries, a Anderson przewodniczył radzie doradczej odpowiedzialnej za politykę programu. Wielka Brytania stała się w ten sposób pierwszym krajem, który nadał programowi broni atomowej zorganizowaną strukturę. Wysiłek ten, zbyt ciężki jak na wyczerpaną gospodarkę wojenną, został jednak stopniowo wchłonięty przez amerykański potencjał przemysłowy; prace i część zespołu przeniesiono za Atlantyk, a Tube Alloys ostatecznie rozpłynął się w Projekcie Manhattan (porozumienie quebeckie z 1943 roku).
T09-063