Od 26 do 28 maja 1940 roku, gdy brytyjski korpus ekspedycyjny wydaje się stracony pod Dunkierką, a Francja się chwieje, brytyjski Gabinet Wojenny odbywa serię decydujących posiedzeń. Minister spraw zagranicznych lord przekonuje, by rozważyć mediację Mussoliniego, która pozwoliłaby wybadać warunki pokoju z Hitlerem, uznając, że sytuacja jest być może beznadziejna. Premier chce natomiast prowadzić wojnę za wszelką cenę.
Stawka jest egzystencjalna. Negocjacje mogą oszczędzić krajowi inwazji i uratować otoczoną armię, ale kosztem pokoju dyktowanego przez Hitlera z pozycji siły – pokoju, który oddałby Wielką Brytanię na łaskę Niemiec. Kontynuowanie wojny to zakład o przetrwanie wyspy, panowanie na morzu i w powietrzu oraz nadzieję na wsparcie Ameryki – bez żadnej gwarancji.
Gabinet może rozważyć mediację włoską, by sondować warunki pokoju. Może odrzucić wszelkie negocjacje i prowadzić wojnę w pojedynkę. Albo zyskać na czasie, odkładając decyzję do wyniku walk pod Dunkierką. Losy wojny światowej rozstrzygają się po części w tych 3 dniach debat.
zwycięża: Gabinet odrzuca wszelkie negocjacje i odsuwa myśl o pokoju negocjowanym. Po zaciętych debatach, w których poważnie rozważa mediację, przekonuje Gabinet i rząd do dalszej wojny, oświadczając w istocie, że narody walczące do końca podnoszą się, a te, które kapitulują bez walki, znikają. Powodzenie ewakuacji z Dunkierki w następnych dniach umacnia ten wybór. Odmowa negocjacji w maju 1940 roku jest jedną z najcięższych decyzji wojny: utrzymuje Wielką Brytanię w walce, samotną wobec Niemiec, i umożliwia bitwę o Anglię, a później przełom w wojnie.
T03-157