Pod koniec września 1941 roku 11 Armia niemiecka pod dowództwem generała Ericha von Mansteina posuwa się przez południową Ukrainę i kieruje wzrok na Krym – strategiczny półwysep, który panuje nad Morzem Czarnym i skrywa wielką radziecką bazę morską w Sewastopolu. Dopóki półwysep pozostaje w rękach Armii Czerwonej, radzieckie lotnictwo może zagrażać rumuńskim polom naftowym w Ploeszti, kluczowym dla wysiłku wojennego Rzeszy.
Jedyny lądowy dostęp do półwyspu prowadzi przez Przesmyk Perekopski, wąski pas ziemi szeroki na zaledwie kilka kilometrów, płaski i bez żadnych wzniesień. Sowieci zamienili go w zaporę: okopy, pola minowe, rów przeciwpancerny odziedziczony po minionych wiekach, schrony i linie obrony rozłożone w głąb, wspierane artylerią. Półwysep ma jednak także długie wybrzeże, a siły Osi dysponują w regionie wsparciem lotniczym.
Manstein dowodzi zaprawionymi w boju dywizjami piechoty, których stan osobowy i uzbrojenie różnią się w zależności od odcinka frontu wschodniego. Pora roku jest już późna, zbliża się jesień z deszczami, a inne operacje pochłaniają niemieckie zasoby. Dowództwo ma kilka możliwości podejścia do tej zapory. Musi zdecydować.
Manstein wybiera atak czołowy: nie mając czołgów i działając pod presją czasu, rzuca swoje dywizje piechoty bez osłony na umocnienia Perekopu pod koniec września i na początku października 1941. Walki są niezwykle zacięte na płaskim terenie, omiatanym radzieckim ogniem, a straty niemieckie są ciężkie. Ale 11 Armia przebija rozłożone w głąb linie obrony, forsuje zaporę przesmyku, a potem zaporę pod Ischuniem i jesienią zalewa półwysep, zajmując niemal cały Krym. Broni się tylko jeden bastion: twierdza morska Sewastopol, której oblężenie się przeciąga. Mimo użycia kolosalnej artylerii oblężniczej miasto padnie dopiero w lipcu 1942, po jednym z najkrwawszych oblężeń na froncie wschodnim. Ta kampania przyniesie Mansteinowi buławę marszałkowską, ale kosztem długotrwałego wykrwawiania jego armii.
T09-030