Od 7 września 1940 roku Luftwaffe bombarduje Londyn niemal co noc: zaczyna się Blitz, czyli masowe bombardowania nocne, które zagrażają także miastom przemysłowym. Nocna obrona RAF opiera się na niejednolitym i w dużej mierze nieskutecznym zestawie środków: reflektorach, artylerii przeciwlotniczej i obserwatorach wzrokowych. Spitfire'y i Hurricane'y, groźne w dzień, w ciemności prawie nigdy nie odnajdują celu.
Sztab Lotnictwa powołuje wpływowy komitet pod przewodnictwem sir Johna Salmonda, w którym zasiadają , Tedder i Joubert de la Ferté. Ścierają się 3 grupy rozwiązań. Jedni chcą rzucić do nocnej walki całą masę istniejących myśliwców jednosilnikowych, wspartych reflektorami i samolotami „oświetlającymi”. Drudzy stawiają na nową maszynę, dwusilnikowego Beaufightera firmy Bristol, na tyle obszernego, by zabrać pokładowy radar AI i 4 działka 20 mm, naprowadzanego z ziemi przez nowy typ radaru przechwytującego. Jeszcze inni uważają, że lepiej zagęścić istniejącą już obronę przeciwlotniczą i sieć reflektorów.
Od tego wyboru zależą przemysł, przydział nielicznych radarów i los brytyjskich miast pod bombami.
Komitet i sztab wybierają drogę technologiczną: skupić wysiłek na dwusilnikowych myśliwcach Beaufighter z pokładowym radarem AI Mk IV, naprowadzanych przez sieć naziemnych stacji radarowych przechwytujących (Ground Controlled Interception, GCI). Pierwsze stacje GCI stają się operacyjne zimą 1940–1941 (Sopley, 1 stycznia 1941 roku). Połączenie GCI i Beaufightera zmienia sytuację: wiosną 1941 roku te maszyny, które wykonują tylko mniejszość lotów nocnych, odpowiadają za zdecydowaną większość zniszczonych bombowców. W połączeniu z odejściem Luftwaffe na wschód w maju 1941 roku ten system obrony walnie przyczynia się do zakończenia Blitzu. Jednosilnikowe myśliwce „cat's eye” i systemy oświetlające (Turbinlite) dają rozczarowujące wyniki.
T05-050