10 maja 1940 roku o 4.35 rusza operacja Fall Gelb: równoczesna inwazja na Holandię, Belgię i Luksemburg oraz ofensywa przeciwko Francji. W Londynie wiadomość dociera o 5.00. , któremu po debacie norweskiej szuka się już następcy, przyspiesza swoją dymisję. O 11.00 prosi króla o audiencję.
proponuje najpierw Lorda Halifaxa, swojego osobistego faworyta. Halifax odmówił jednak dzień wcześniej, podczas historycznego spotkania 9 maja z Churchillem i Chamberlainem, gdzie dowodził, że premier zasiadający w Izbie Lordów nie może sprawować rządów w czasie wojny. przyjmuje więc Winstona Churchilla.
O 18.00, 10 maja 1940 roku, Churchill jedzie do Pałacu Buckingham. Podczas ceremonii ucałowania dłoni monarchy prosi go o utworzenie rządu. Churchill się zgadza. Ma 65 lat; był ministrem kolonii (1921), lotnictwa (1919) i kanclerzem skarbu (1924–1929), a od września 1939 roku jest Pierwszym Lordem Admiralicji.
O 22.00 Churchill przybywa na Downing Street 10. Pierwsze posiedzenie 5-osobowego Gabinetu Wojennego: Churchill (premier i zarazem minister obrony – nowość ustrojowa), Chamberlain (lord przewodniczący Rady Tajnej), Halifax (minister spraw zagranicznych), Attlee (lord tajnej pieczęci, Partia Pracy) i Greenwood (minister bez teki, Partia Pracy).
Pytanie do Churchilla: jaki ton nadać pierwszemu przemówieniu w Izbie Gmin, zaplanowanemu na 13 maja?
Churchill wybiera surowy realizm i zapowiada krew, trud, łzy i pot. W pierwszym przemówieniu w Izbie Gmin, 13 maja 1940 roku, mówi: „I have nothing to offer but blood, toil, tears and sweat.” Te słowa natychmiast stają się ikoniczne. Program: „You ask, what is our policy? I will say: It is to wage war, by sea, land and air, with all our might and with all the strength that God can give us. You ask, what is our aim? I can answer in one word: It is victory. Victory at all costs. Victory in spite of all terror. Victory however long and hard the road may be.” Przez następne 66 miesięcy Churchill uosabia brytyjski opór. Jego przywództwo zalicza się do czynników, które przesądziły o zwycięstwie aliantów. W wyborach w lipcu 1945 roku, paradoksalnie, przegrywa z laburzystami Attleego. Wraca do urzędu jako premier w latach 1951–1955, umiera w styczniu 1965 roku i otrzymuje pogrzeb państwowy, pierwszy od 1898 roku dla osoby spoza rodziny królewskiej.
T03-017