10 maja 1940 – w samym dniu, w którym Niemcy rozpoczynają ofensywę na Zachodzie – premier Wielkiej Brytanii , skompromitowany klęską kampanii norweskiej, podaje się do dymisji. Król wzywa Winstona Churchilla, Pierwszego Lorda Admiralicji, do utworzenia rządu. Churchill, od lat spychany na margines za ostrzeżenia przed zagrożeniem nazistowskim, wreszcie dochodzi do władzy w najgorszym możliwym momencie.
Nowy premier musi od razu określić linię Wielkiej Brytanii wobec katastrofy, która zapowiada się na kontynencie. Może zapowiedzieć wolę wojny totalnej, bez kompromisów, jednocząc naród w oporze za wszelką cenę. Może zachować pole manewru na ewentualne negocjacje, zależnie od rozwoju wydarzeń. Może też grać na zwłokę, by ocenić rozmiary klęski.
Churchill obejmuje kraj słabo przygotowany, sojusznika francuskiego, który wkrótce się załamie, i klasę polityczną, w której niektórzy (Halifax) nie wykluczają pokoju kompromisowego. Jego pierwsza wielka decyzja dotyczy tonu i kursu: jaką Anglię chce uosabiać wobec Hitlera?
Churchill stanowczo zapowiedział wolę wojny totalnej, bez kompromisów: od chwili objęcia władzy 10 maja 1940 roku uosabiał niezłomną determinację, obiecując „krew, znój, łzy i pot” i zapowiadając prowadzenie wojny aż do zwycięstwa. Podczas kryzysu w Gabinecie Wojennym (26–28 maja) odrzucił ideę pokoju negocjowanego, której bronił Halifax. Jego energia, retoryka i odmowa jakiegokolwiek kompromisu zelektryzowały naród i utrzymały Wielką Brytanię w walce w chwili, gdy na kontynencie wszystko zdawało się stracone. Objęcie władzy przez Churchilla w dniu ofensywy to jeden z wielkich punktów zwrotnych wojny: dało oporowi wobec Hitlera przywódcę na miarę wyzwania.
T03-104