Lotnisko Valkenburg, położone między Lejdą a Katwijk (na północny zachód od Hagi), to trzeci holenderski cel desantu powietrznego. Ukończone tuż przed wojną, nie ma jeszcze twardej nawierzchni: jego pas startowy to tylko trawiasta murawa rozmokła od deszczów ostatnich dni. Niemcy nie wiedzą o tym, gdy włączają lotnisko do planu okrążenia Hagi.
O 4.45 10 maja spadochroniarze kompanii podporucznika von Plessena skaczą wokół lotniska, a Ju 52 dowożą piechotę powietrznodesantową 47 Pułku Piechoty pod dowództwem pułkownika Hansa Heysera. Już przy pierwszych maszynach pułapka się zamyka: koła zapadają się w błocie. Samolot za samolotem grzęźnie, a każdy wrak coraz bardziej blokuje pas kolejnym maszynom. Zator staje się śmiertelny.
Holenderska obrona, kilkuset ludzi z 4 Pułku Piechoty, otwiera gęsty ogień do unieruchomionych transportowców. Posiłki nie mogą już lądować, a oddziały, które są już na ziemi, zostają odizolowane wokół bezużytecznego lotniska. Niemieckie dowództwo powietrznodesantowe musi zdecydować o losie tego odciętego zgrupowania.
Siły powietrznodesantowe utrzymały pozycję na lotnisku – wobec braku realnej alternatywy, odizolowane i pozbawione mobilności. Okrążone zgrupowanie z Valkenburga skapitulowało 11 maja pod koniec popołudnia, nie zdobywszy niczego trwałego. Było to pierwsze prawdziwe zahamowanie inwazji na Holandię, w pierwszej chwili przysłonięte sukcesami nad Kanałem Alberta i w Waalhaven. Luftwaffe wyciągnęła z tego lekcję – nie lądować więcej transportowcami na nieprzygotowanym terenie – ale pominęła tę najważniejszą: kruchość wojsk powietrznodesantowych na ziemi, bez szybkiego wsparcia pancernego. Ta słabość doprowadziła później do rzezi na Krecie w maju 1941 roku. Spośród ponad 3 000 ludzi przewidzianych do Valkenburga wysadzić udało się mniej niż 1 000, zanim teren zamknął się jak grzęzawisko.
T03-041