Fort Eben-Emael, ukończony w 1935 roku, uchodzi za najnowocześniejszą i najpotężniejszą twierdzę Europy: zagłębiony w ziemi, najeżony działami, zamyka mosty na Kanale Alberta, kluczowym elemencie belgijskiej obrony na północnym wschodzie. Zdobycie go metodami klasycznymi kosztowałoby tygodnie i tysiące ludzi.
Niemcy opracowują operację bez precedensu: o świcie 10 maja cichymi szybowcami mają wylądować na dachu fortu saperzy-spadochroniarze, by ładunkami kumulacyjnymi unieszkodliwić kopuły, zanim załoga zdąży zareagować. Porucznik dowodzi tą niezwykle zuchwałą, lecz bardzo ryzykowną akcją: garstka ludzi bez artylerii przeciwko ponad tysiącowi obrońców.
Niemieckie dowództwo może zaryzykować desant na szybowcach, stawiając wszystko na zaskoczenie. Może sięgnąć po klasyczny szturm piechoty i artylerii, pewniejszy, ale powolny. Może też ominąć fort, godząc się z tym, że pozostanie zagrożeniem na tyłach. Powodzenie lub porażka zdecyduje o tempie wkroczenia do Belgii.
Niemcy zdecydowali się na desant: o świcie 10 maja 1940 blisko 80 saperów-spadochroniarzy wylądowało na szybowcach na dachu Eben-Emael i w ciągu kilku minut ładunkami kumulacyjnymi unieszkodliwiło główne kopuły, paraliżując twierdzę. Oszołomiona załoga, odcięta od dowództwa, poddała się następnego dnia. Ta akcja, jedna z najbardziej spektakularnych w całej wojnie, otworzyła mosty na Kanale Alberta i przyspieszyła załamanie pierwszej linii belgijskiej. Pokazała światu siłę wojsk powietrznodesantowych i ładunków kumulacyjnych oraz na trwałe wpłynęła na doktrynę wojsk szturmowych. Twierdza uchodząca za niezdobytą padła w ciągu jednego dnia.
T03-094