Gdy Guderian przełamuje obronę pod Sedanem, a Rommel pod Dinant, trzecią próbę sforsowania Mozy podejmuje się pod Monthermé, w ciasnej pętli rzeki o stromych zboczach. Korpus pancerny generała Reinhardta natrafia tam na niezwykle uporczywą francuską obronę, zakotwiczoną w terenie idealnym do stawiania oporu.
Przez 2 dni atak grzęźnie: przeprawy są wąskie, obrona zajadła, a przyczółek pozostaje maleńki. Reinhardt staje przed wyborem. Może uparcie atakować czołowo pod Monthermé i zużywać tam siły, byle nie zostawić luki we froncie niemieckim. Może przenieść wysiłek na sąsiednie przyczółki (pod Sedanem i Dinant), już zdobyte, przesuwając tam swoje środki. Może też czekać, aż przełamanie na skrzydle uczyni pozycję Francuzów nie do utrzymania.
Stawka wykracza poza Monthermé: spójność niemieckiego przełamania nad Mozą zakłada, że wszystkie przyczółki w końcu się połączą. Przedłużająca się porażka w tym miejscu mogłaby odsłonić skrzydło.
Reinhardt uparcie atakował czołowo pod Monthermé mimo trudnego początku: zatrzymany na 2 dni przez znakomitą francuską obronę, jego korpus przełamał ją o świcie 15 maja, po zbudowaniu mostu w nocy, gdy ogólne załamanie frontu nad Mozą – zwłaszcza odwrót 9 Armii Corapa – osłabiło pozycję Francuzów. Monthermé pokazało, w przeciwieństwie do Sedanu, co mogła osiągnąć zdecydowana obrona nad Mozą: tam, gdzie wojska francuskie trwały i nie wpadały w panikę, niemieckie przełamanie było na długo hamowane. Te lokalne sukcesy zostały jednak zmiecione przez załamanie sąsiednich odcinków. Gdy załamanie objęło cały front, upartym obrońcom pozostawała już tylko chwila wytchnienia.
T03-118