Po południu 13 maja 1940, po bombardowaniu z powietrza, to piechota musi dokonać najważniejszego: sforsować Mozę pod Sedanem na pontonach, pod ogniem, nie czekając na czołgi, które będą mogły przeprawić się dopiero po utworzeniu przyczółka i zbudowaniu mostu. W pierwszej linii stoją elitarny pułk i piechurzy Guderiana.
Forsowanie rzeki w otwartym terenie to operacja, w której atakujący są najbardziej odsłonięci: żołnierze w pierwszych łodziach, wiosłujący pagajami, są idealnym celem dla francuskiej artylerii i karabinów maszynowych ze wzgórz południowego brzegu. Wszystko zależy od szybkości i od uprzedniego zneutralizowania obrony.
Dowództwo może zarządzić natychmiastowe forsowanie w biały dzień, licząc na skutki bombardowania mimo ryzyka. Może poczekać do całkowitej ciemności, by ograniczyć widoczność, kosztem koordynacji. Może wreszcie odłożyć akcję do czasu, aż będzie dysponować ciężką artylerią i sprzętem mostowym, dając Francuzom czas na otrząśnięcie się. Los całego przełamania rozstrzyga się na tych kilkuset metrach wody.
Niemcy sforsowali rzekę natychmiast, w biały dzień, wykorzystując bombardowanie: po południu 13 maja, korzystając z oszołomienia wywołanego falami Stukasów, piechota i innych jednostek przeprawiła się przez Mozę na pontonach i utworzyła przyczółek pod Sedanem, na południowym brzegu. Francuska obrona, zdezorganizowana i wkrótce dotknięta paniką pod Bulson, nie zdołała go zepchnąć. W ciągu następnych godzin saperzy zbudowali mosty i zaczęły przejeżdżać czołgi. Sforsowanie rzeki pod Sedanem przez piechotę szturmową, okupione stratami, ale udane dzięki śmiałości i wsparciu lotnictwa, otworzyło strategiczny przełom frontu – punkt zwrotny całej kampanii zachodniej.
T03-120