W Tokio , szanowany niemiecki dziennikarz bliski ambasadzie Rzeszy, jest w rzeczywistości jednym z najskuteczniejszych sowieckich agentów wywiadu tej wojny. Jego podwójna pozycja – powiernika niemieckiego ambasadora Eugena Otta i twórcy siatki przenikającej japońskie kręgi rządzące – daje mu dostęp do tajemnic najwyższej wagi o zamiarach obu mocarstw Osi na Dalekim Wschodzie.
Wiosną 1941 roku na jego biurko napływa coraz więcej sygnałów zbliżającego się niemieckiego ataku na ZSRR: zwierzenia dyplomatów, ruchy wojsk, krążące daty. Ale Stalin, nieufny wobec wszystkiego, co mogłoby być brytyjską prowokacją mającą go skłócić z Hitlerem, uparcie ignoruje ostrzeżenia Sorgego, podobnie jak te z innych źródeł.
Sorge musi dokonać wyboru, przed jakim staje każdy agent: może uparcie ostrzegać Moskwę przed niemieckim atakiem, ryzykując, że zostanie uznany za panikarza i spalony; może skupić siatkę na kwestii życiowej dla ZSRR – czy Japonia zaatakuje sowiecką Syberię? – albo wstrzymać działalność z ostrożności, skoro jego przykrywka staje się krucha.
Sorge nadal alarmuje Moskwę, przekazując coraz dokładniejsze ostrzeżenia o niemieckiej inwazji – na próżno, bo Stalin nie bierze ich pod uwagę aż do 22 czerwca. Po inwazji jego siatka odda jeszcze większą przysługę: pod koniec lata 1941 roku ustala z pewnością, że Japonia, która postanowiła uderzyć na południe (europejskie kolonie i Stany Zjednoczone), nie zaatakuje ZSRR na Syberii. Ta informacja pozwala Stalinowi przerzucić zaprawione w boju dywizje syberyjskie pod Moskwę, co przyczynia się do uratowania stolicy podczas przeciwofensywy w grudniu 1941 roku. Sorge zostaje aresztowany przez japońską policję w październiku 1941 roku i stracony w 1944. Jego przypadek pozostaje archetypem rozstrzygających informacji wywiadowczych, które polityczna nieufność początkowo zlekceważyła.
T07-020