Na początku wojny jedno nazwisko uosabiało grozę U-Bootów: , „Byk ze Scapa Flow”. W październiku 1939 roku jego U-47 wśliznął się do brytyjskiego kotwicowiska Scapa Flow i zatopił pancernik Royal Oak – jeden z najśmielszych wyczynów okrętów podwodnych w historii. Pierwszy marynarz Kriegsmarine odznaczony Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębowymi, któremu przypisywano zatopienie ponad 30 jednostek, Prien był narodowym idolem.
7 marca 1941 roku na południe od Islandii U-47 nadaje ostatnią wiadomość. 8 marca znika bez śladu, prawdopodobnie zatopiony przez brytyjski niszczyciel Wolverine; 45 członków załogi już nigdy się nie pojawi.
Dla dowództwa to katastrofa pod wieloma względami. Prien ginie niemal w tym samym czasie co inni asowie, jak Kretschmer i Schepke: 3 najjaśniejsze gwiazdy floty podwodnej znikają w ciągu kilku tygodni – Schepke ginie, Kretschmer trafia do niewoli. Admirał Dönitz jest wstrząśnięty, a minister Goebbels obawia się druzgocącego wpływu takiego przyznania się na morale ludności i załóg.
Czy publicznie przyznać, że bohater zginął, ryzykując narodowy wstrząs, czy ukrywać to tak długo, jak się da?
Dowództwo postanawia zataić stratę tak długo, jak to możliwe, by chronić morale: wobec obaw Goebbelsa o nastroje zniknięcie Priena jest przez tygodnie przemilczane. Wróg jednak nie zamierza na to pozwolić: Churchill wspomina o stracie w Izbie Gmin, a brytyjska propaganda bez przerwy powtarza w stronę Niemiec dręczące pytanie „Wo ist Prien?” („Gdzie jest Prien?”). Przyparta do muru Rzesza przyznaje wreszcie stratę w komunikacie Wehrmachtu z 24 maja 1941 roku – ukrywając tę wiadomość pośród danych o tonażu zatopionym przez U-Booty, by złagodzić wstrząs. Zatajanie trwa blisko 11 tygodni i wraz z niemal jednoczesną utratą pozostałych wielkich asów zadaje realny cios morale broni podwodnej.
T07-044