, 52 lata, generał major i zastępca szefa Abwehry – niemieckiego wywiadu wojskowego, mającego siedzibę przy Tirpitzufer w Berlinie – należy do nielicznych oficerów, którzy sprzeciwiają się nazizmowi z przekonania, a nie ze zwykłej nieufności wobec Führera. W ruchu oporu działa od 1934 roku; twierdzi, że „płonącą nienawiścią” do reżimu zapałał po pogromach Nocy Kryształowej w listopadzie 1938 roku.
Chroniony przez swego szefa, admirała Wilhelma Canarisa, Oster brał już udział w nieudanym spisku mającym na celu zamach stanu. Od 1939 roku przekazuje informacje aliantom za pośrednictwem przyjaciela, majora Gijsbertusa „Berta” Sasa, holenderskiego attaché wojskowego w Berlinie, którego zna od 1932 roku.
Wiosną 1940 roku Oster uprzedził już Sasa o kilku terminach ataku na Zachodzie, wciąż odkładanych – co nadwerężyło jego wiarygodność. Tego 9 maja, po kolacji z Sasem, jedzie do kwatery głównej OKW, by sprawdzić, czy nie wydano rozkazu odwołującego atak. Nie wydano. Ofensywa przeciw Belgii i Holandii jest wyznaczona na następny dzień.
Oster wychodzi w berlińską noc. Sas czeka.
Oster przekazał Sasowi potwierdzenie: atak rzeczywiście miał nastąpić następnego dnia. Według relacji Sasa Oster rzucił mu, że „świnia pojechała na front zachodni”: żaden rozkaz nie został odwołany, atak nastąpi tej nocy. Sas natychmiast zaalarmował Hagę i Brukselę. Wcześniejsze, wielokrotne i za każdym razem dementowane ostrzeżenia osłabiły jednak zaufanie sztabów alianckich; niektórzy podejrzewali dezinformację. Ofensywa na Zachodzie rozpoczęła się 10 maja 1940 roku i zaskoczyła aliantów. Gest Ostera nie miał skutków wojskowych. Jego działalność konspiracyjna wyszła na jaw później: aresztowany po zamachu z 20 lipca 1944 roku, został zamordowany we Flossenbürgu 9 kwietnia 1945 roku, na kilka dni przed końcem wojny. Potomni wciąż się spierają: dla jednych jest bohaterem sumienia, dla innych zdrajcą.
T03-085