W styczniu 1941 roku , były przewodniczący Indyjskiego Kongresu Narodowego, objęty przez Brytyjczyków aresztem domowym w Kalkucie, ucieka w przebraniu i potajemnie dociera do Afganistanu. Z Kabulu, z fałszywym włoskim paszportem na nazwisko „”, jedzie przez Moskwę i na początku kwietnia 1941 roku dociera do Berlina. 3 kwietnia spotyka się z wysokimi urzędnikami Auswärtiges Amt (niemieckiego MSZ) i przedstawia im memorandum: proponuje sojusz z Osią w celu wyparcia Brytyjczyków z Indii i domaga się deklaracji poparcia dla niepodległości Indii.
Bose należy do radykalnego skrzydła indyjskiego nacjonalizmu, które odrzuca strategię Gandhiego opartą na niestosowaniu przemocy. Przekonany, że „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”, chce wykorzystać wojnę, by przyspieszyć koniec brytyjskiego radżu. Państwa Osi dysponują indyjskimi jeńcami wojennymi wziętymi do niewoli w Afryce Północnej, zwłaszcza w Cyrenajce, oraz aparatem propagandy, który mógłby nieść jego głos aż na subkontynent.
Jest to jednak krok obarczony ryzykiem: związanie się z reżimami faszystowskimi może zdyskredytować sprawę indyjską w oczach świata, a odległe Niemcy nie mają żadnych bezpośrednich środków wojskowych, by działać przeciw radżowi. Bose, który znalazł schronienie w Berlinie, musi wybrać, jak z wygnania służyć sprawie niepodległości.
Bose wybrał sojusz z Osią. W Berlinie założył Free India Centre (otwarte 2 listopada 1941 roku) i Azad Hind Radio – stąd wzięło się pozdrowienie „Jai Hind” – oraz doprowadził do sformowania z indyjskich jeńców wziętych do niewoli w Afryce Północnej. Legion, około 3 000 ludzi włączonych później do , nigdy nie walczył w Indiach, a wojnę zakończył w garnizonie we Francji. W 1943 roku Bose przeniósł się do Azji, proklamował tam Rząd Tymczasowy Azad Hind i dowodził Indyjską Armią Narodową u boku Japończyków (między innymi podczas ofensywy Imphal–Kohima w 1944 roku, zakończonej klęską). Zginął w katastrofie lotniczej na Tajwanie w sierpniu 1945 roku. Niepodległość Indii w 1947 roku była przede wszystkim owocem masowego ruchu Kongresu, opartego na niestosowaniu przemocy.
T07-055