ma 56 lat i od 1938 roku dowodzi francuskimi siłami powietrznymi. Weteran I wojny światowej (8 zestrzeleń), specjalista od doktryny bombardowania strategicznego. W 1938 roku, po Anschlussie, odbywa podróż do Niemiec i po zwiedzeniu nazistowskich fabryk lotniczych oświadcza publicznie: „Nasze lotnictwo zostanie zniszczone w 15 dni, jeśli wejdziemy w wojnę. Trzeba zrobić wszystko, by uniknąć konfliktu.”
Na 1 września 1939 roku francuskie siły powietrzne dysponują oficjalnie 4 360 samolotami – ale tylko 2 200 jest sprawnych operacyjnie, z czego połowa to maszyny przestarzałe (Bréguet Bre.693, Loire-Nieuport 411, Morane-Saulnier MS.230). Nowoczesnych jest: 150 Morane MS.406, 80 Curtiss H-75 (kupionych w Stanach Zjednoczonych), 20 Dewoitine D.520 (w trakcie dostaw). Bombowców: 200 Lioré et Olivier LeO 451 (dość nowoczesnych, ale nielicznych). Nowoczesne samoloty (D.520 i LeO 451) mają dotrzeć w większej liczbie dopiero wiosną, około maja–czerwca 1940 roku.
Miesiące „dziwnej wojny” dają wytchnienie, które Vuillemin musi wykorzystać. Czy zachować większość sił w rezerwie, by przyjąć napływ nowego sprzętu i wyszkolić pilotów; czy przeprowadzać ograniczone uderzenia, by wyczerpywać Luftwaffe, ryzykując przedwczesne straty; czy wywierać nacisk polityczny, by uzyskać brytyjskie eskadry na ziemi francuskiej i przyspieszyć modernizację? Ograniczenia narzucone przez Chamberlaina i porozumienie z Daladierem zakazują zresztą wszelkich bombardowań strategicznych Niemiec.
Vuillemin musi zdecydować, jak zagospodarować czas „dziwnej wojny”.
Vuillemin wybiera przygotowanie do wiosny: szkolenie i oczekiwanie na dostawy. Jego oficjalna doktryna pozostaje defensywna na Linii Maginota, do czasu nadejścia nowoczesnych maszyn. Zimą francuskie siły powietrzne trwają w postawie obronnej, wykonują jedynie loty patrolowo-rozpoznawcze i gromadzą w rezerwie nowe samoloty. 10 maja 1940 roku (rozpoczęcie Fall Gelb) dysponują oficjalnie 3 097 sprawnymi samolotami – ale D.520 dostarczono tylko w 200 egzemplarzach (wobec 1 800 planowanych na kwiecień). RAF rozlokował we Francji 416 samolotów (masowo wycofanych po upadku Sedanu 13 maja 1940 roku). Podczas Fall Gelb (10 maja – 22 czerwca 1940) francuskie siły powietrzne zostają przytłoczone przez Luftwaffe – Francja traci 2 200 samolotów, a 1 600 pilotów zostaje zabitych lub rannych. Vuillemin zostaje zdymisjonowany przez Pétaina 17 czerwca 1940 roku. Pozostaje w Vichy jako dowódca sił powietrznych okresu rozejmu. We wrześniu 1942 roku, gdy siły te zostają rozwiązane, podaje się do dymisji. Po wojnie wraca do łask, umiera w 1963 roku.
T02-057