, lat 47, feldmarszałek i dowódca Luftwaffe, przebywa 23 maja 1940 roku w swojej rezydencji Carinhall, rozległej posiadłości łowieckiej w Schorfheide, na północny wschód od Berlina. As lotnictwa z 1918 roku i numer 2 reżimu, śledzi z oddali kampanię francuską.
Na froncie plan Sichelschnitt („cięcie sierpem”) się powiódł: czołgi Grupy Armii A dotarły do kanału La Manche i zamknęły okrążenie wokół BEF oraz francuskich armii północy, zepchniętych ku wybrzeżu w rejonie Dunkierki. Całkowite zwycięstwo zdaje się w zasięgu czołgów.
Tę chwałę zebrałby jednak Heer – wojska lądowe Brauchitscha i Haldera, rywalizujące z Göringiem w nazistowskim systemie władzy. A przecież Hitler od 1933 roku szczególnie liczy się ze zdaniem swojego starego towarzysza.
Przez telefon Göring może zażądać, by dobicie kotła powierzono wyłącznie jego Luftwaffe – bez konsultacji z dowódcami Luftflotte, Kesselringiem i Sperrlem, i bez oceny zużycia swoich jednostek. Ma kilka minut, by sformułować to, co powie Führerowi.
Göring od razu obiecuje, że Luftwaffe sama dobije BEF pod Dunkierką. 23 maja telefonuje do Hitlera i domaga się, by zniszczenie okrążonych sił powierzyć w pierwszej kolejności Luftwaffe. To zapewnienie utwierdza Hitlera w przekonaniu, że BEF nie umknie, i wpływa na rozkaz zatrzymania czołgów z 24 maja. Obietnica okazuje się jednak przegranym zakładem: kiepska pogoda pod koniec maja, gęsta obrona przeciwlotnicza na plażach, interwencja RAF Fighter Command z Anglii i flota ratunkowa, której bombowce nie potrafią złamać. W ramach operacji Dynamo zostaje ewakuowanych ponad 338 000 ludzi. Dunkierka otwiera serię porażek w powietrzu – wkrótce przyjdzie bitwa o Anglię – które trwale nadszarpują prestiż Göringa. Skazany w Norymberdze, popełnia samobójstwo, połykając cyjanek, 15 października 1946 roku, w przeddzień egzekucji.
T03-061