, 29 lat, jest podporucznikiem pilotem 121 Eskadry Myśliwskiej III Dywizjonu 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, stacjonującej w Balicach (dziś międzynarodowy port lotniczy). Jego eskadra lata na PZL P.11c – jednopłatowych myśliwcach o górnym płacie, skonstruowanych w 1934 roku i już przestarzałych w porównaniu z Messerschmittami Bf 109 Luftwaffe (350 km/h wobec 550 km/h). Wieczorem 31 sierpnia eskadra zostaje prewencyjnie rozproszona po lotniskach polowych (Borowiec, Aleksandrowice).
1 września 1939 roku około 06:30 Gnyś startuje wraz z kapitanem Mieczysławem Medweckim, dowódcą dywizjonu, by przechwycić niemieckie zgrupowanie zbliżające się do Krakowa. Oba myśliwce zostają natychmiast zaskoczone przez bombowce nurkujące Ju 87 z I./StG 2.
Stuka podoficera Franka Neuberta zestrzeliwuje Medweckiego, który staje się pierwszą powietrzną ofiarą wojny. Gnyś wyrywa się z walki i kilka minut później dostrzega 2 Dorniery Do 17 z (), lecące w kierunku Olkusza.
Gnyś atakuje od tyłu z odległości 200 metrów, kierując skoncentrowany ogień na pierwszego Dorniera. O 07:02 zestrzeliwuje pierwszego Dorniera Do 17, który rozbija się koło wsi Żurada. Oddaje serię trwającą 8 sekund z 4 karabinów maszynowych (2 Vickersy 7,92 mm i 2 Browningi wz. 36 7,92 mm w skrzydłach). Następnie rzuca się na drugiego Dorniera, którego poważnie uszkadza – maszyna rozbija się w pobliżu, a niemiecka załoga ginie. Tym samym odnosi pierwsze zwycięstwa powietrzne aliantów w II wojnie światowej. Zostanie okrzyknięty bohaterem przez polską propagandę, a po ucieczce także przez Brytyjczyków. We wrześniu 1939 roku ma na koncie 4 potwierdzone zwycięstwa. W listopadzie ucieka przez Rumunię, dociera do Francji, a w czerwcu 1940 roku do Wielkiej Brytanii. Służy w polskim 302 Dywizjonie RAF podczas bitwy o Anglię (3 dalsze zwycięstwa). Przeżywa wojnę, emigruje do Kanady (Beamsville, Ontario), gdzie umiera w lutym 2000 roku. Pomnik Gnysia zostaje wzniesiony w 2014 roku w Żuradzie. Pierwsze w ogóle zwycięstwo powietrzne wojny przypada prawdopodobnie podoficerowi Frankowi Neubertowi, który swoim Stukasem zestrzelił Medweckiego; historiografia przypisuje Gnysiowi oba Dorniery, choć któryś z nich, spadając, mógł uderzyć w drugi.
T01-081