Generał , lat 67, jest głównodowodzącym sił alianckich. Wiosną 1940 roku sztaby szukają sposobu, by pokonać Niemcy bez frontalnego starcia, a słaby punkt przyciąga wszystkie spojrzenia: ropa naftowa.
Pakt niemiecko-sowiecki z sierpnia 1939 roku czyni z ZSRR kluczowego dostawcę Rzeszy, która na mocy umowy handlowej otrzymuje część sowieckiej ropy. Tymczasem ponad 90% wydobycia i 80% rafinacji ropy w ZSRR skupia się na Kaukazie, wokół Baku, Batumi i Groznego. W raporcie przekazanym 22 lutego 1940 roku Gamelin twierdzi, że zależność ZSRR od ropy kaukaskiej to „podstawowa słabość” jego gospodarki i że odcięcie jej dopływu mogłoby wywołać głód i załamanie.
Projekt otrzymuje nazwę operacji Pike („szczupak”): bombowce startowałyby z baz w Iraku, Turcji i Syrii, by zniszczyć szyby naftowe. ZSRR nie prowadzi jednak wojny z aliantami. Uderzenie na Baku oznacza ryzyko otwarcia drugiego frontu przeciw Stalinowi. Czy przygotować nalot, czekać, czy zrezygnować?
Gamelin i Najwyższa Rada Wojenna zaplanowali bombardowanie Kaukazu, ryzykując wojnę z neutralnym ZSRR, lecz historia rozstrzygnęła przed nimi. Planowanie Pike przyspieszyło: 30 marca 1940 roku przerobiony i zamaskowany Lockheed Model 12 Electra wystartował z bazy RAF Habbaniya w Iraku, przeleciał nad Morzem Kaspijskim i spędził godzinę w przestrzeni powietrznej ZSRR nad Baku, wykonując 6 serii zdjęć, po czym zawrócił. Drugi lot, nad Batumi 5 kwietnia, spotkał się z ostrzałem, lecz maszyna umknęła. Plany uderzeń na Baku, Batumi i Grozny były gotowe w kwietniu pod nazwą „Western Air Plan 106”. Lecz niemiecka ofensywa z 10 maja 1940 roku i klęska Francji uczyniły operację nieaktualną. Akta Pike, zdobyte przez Wehrmacht, posłużyły nazistowskiej propagandzie jako dowód planowanej agresji aliantów na ZSRR.
T03-079