Pułkownik , 47 lat, od lutego 1939 roku dowodzi 21 Pułkiem Piechoty „Dzieci Warszawy”. Jest weteranem I wojny światowej: służył w armii austro-węgierskiej i w 1915 roku został ciężko ranny. We wrześniu 1939 roku bronił odcinka Grochowa na prawym brzegu Wisły przed niemieckimi natarciami.
Warszawa kapituluje 28 września 1939 roku. Zgodnie z warunkami kapitulacji oficerowie garnizonu idą do niewoli. Pod koniec miesiąca Sosabowski opuszcza stolicę z synem i jedzie do Żyrardowa, pierwszego etapu drogi do niemieckich obozów.
Nie wszystko jednak stracone. W okupowanej Warszawie generał zakłada 27 września organizację konspiracyjną , która poszukuje doświadczonych oficerów. We Francji generał odbudowuje armię polską, do której tysiące uciekinierów przedostają się przez Węgry i Rumunię.
Sosabowski musi wybrać swój obowiązek: dzielić niewolę swoich oficerów, jak przewiduje podpisana kapitulacja; uciec i zostać w Warszawie pod fałszywym nazwiskiem, by służyć rodzącemu się ruchowi oporu; albo uciec i natychmiast dotrzeć do Francji przez Węgry, by wznowić walkę w armii Sikorskiego.
Sosabowski ucieka i zostaje w Warszawie pod fałszywym nazwiskiem, by służyć konspiracji: w Żyrardowie markuje chorobę, unika niewoli i wraca do stolicy w pierwszych dniach października, gdzie wstępuje do Służby Zwycięstwu Polski. Organizacja wkrótce powierza mu dostarczenie swoich raportów rządowi na uchodźstwie: przez Węgry dociera do Paryża 21 grudnia 1939 roku pod przybranym nazwiskiem „Emil Hełm”. W kwietniu 1940 roku obejmuje dowództwo piechoty 4 Dywizji Piechoty w obozie w Parthenay; w czerwcu wraz z nią dociera do La Pallice, skąd około 6 000 jego ludzi zostaje ewakuowanych do Wielkiej Brytanii. W Szkocji tworzy ze swojej brygady pierwszą polską jednostkę spadochronową, która 23 września 1941 roku otrzymuje nazwę 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Zrzucona w pobliżu Driel we wrześniu 1944 roku podczas operacji , brygada ponosi ciężkie straty. Sosabowski, który kwestionował plan, zostaje w grudniu 1944 roku odsunięty od dowodzenia na żądanie generała Fredericka Browninga. Umiera w Londynie 25 września 1967 roku. W 2006 roku Holandia pośmiertnie przyznaje mu Brązowego Lwa, a jego brygadę odznacza Wojskowym Orderem Wilhelma.
T01-044