Lotnisko Waalhaven, na południe od Rotterdamu, ma kluczowe znaczenie dla obrony powietrznej rejonu Rotterdam–Haga: to punkt zwrotny, który Niemcy chcą zająć nienaruszony, by lądowały na nim ich posiłki. 10 maja o 4.45 kompania spadochroniarzy Fallschirmjäger skacze na bagniste tereny przy pasie startowym. Obrona holenderska, kilkuset ludzi wspieranych przez ciężkie myśliwce Fokker G.I, stawia opór, ale w niespełna 2 godziny zostaje złamana; lotnisko jest w rękach napastników wczesnym rankiem.
Zaraz potem dziesiątki Ju 52 lądują kolejno na zdobytym pasie, by wyładować piechotę 22 Dywizji Powietrznodesantowej – to pierwszy w historii wojskowości masowy taktyczny most powietrzny. W tej nieprzerwanej sztafecie samolotów przylatuje podpułkownik na czele 16 Pułku Piechoty.
Choltitz – oficer, który w sierpniu 1944 roku odmówi zniszczenia Paryża na rozkaz Hitlera – obejmuje dowodzenie operacyjne w Waalhaven. Przed nim leży centrum Rotterdamu i jego mosty na Mozie. Za nim – świeżo zdobyte, wciąż słabo obsadzone lotnisko, niezbędne dla napływu posiłków. Choltitz musi zdecydować, do czego od razu użyć swoich sił.
Choltitz natychmiast ruszył na centrum Rotterdamu, po czym wrócił, by umocnić lotnisko: wyruszył na Rotterdam już wieczorem 10 maja, dotarł w pobliże mostów na Mozie, lecz natknął się na holenderską obronę, która trzymała północny brzeg, i wrócił, by umocnić Waalhaven. Lotnisko pozostało logistycznym płucem niemieckiego przyczółka w mieście. Sytuacja rozstrzygnęła się gwałtownie 14 maja bombardowaniem Rotterdamu, które przyspieszyło kapitulację Holandii. Choltitz, pruski oficer stosujący Auftragstaktik co do joty, był w 1940 roku jeszcze tylko gorliwym wykonawcą. Jego miejsce w historii miało rozstrzygnąć się 4 lata później, gdy nie posłuchał Hitlera, by oszczędzić Paryż. Zwolniony przez aliantów z niewoli w 1947 roku, opublikował wspomnienia i zmarł w 1966.
T03-040