Po 6 miesiącach „dziwnej wojny” i 29 kolejnych odroczeniach Fall Gelb wreszcie rusza. Hitler wydaje rozkaz 9 maja 1940 roku o 20.00, w suchej formule: „Fall Gelb, X-Tag = 10.5.1940”. Jeszcze tego samego wieczoru opuszcza Berlin w swoim pociągu specjalnym „Amerika” i rankiem 10 maja przybywa do wysuniętej kwatery głównej Felsennest koło Rodert, nad Bad Münstereifel w Eifel.
Przyjęty plan to Sichelschnitt („cięcie sierpem”), pomysł Mansteina, w którym równocześnie uderzają 3 grupy armii. Na północy Fedora von Bocka ma runąć na Holandię i północną Belgię, by ściągnąć tam aliantów. W centrum Gerda von Rundstedta zadaje główny cios, przebijając się przez Ardeny w kierunku Sedanu, a potem kanału La Manche. Na południu Wilhelma Rittera von Leeba ogranicza się do biernego wiązania linii Maginota.
Zaangażowane siły są ogromne: 3 mln Niemców, 2 500 czołgów – w tym tylko 800 nowoczesnych, Panzer III i IV – oraz 5 000 samolotów. Naprzeciw stoi 3,3 mln żołnierzy alianckich: Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, armia francuska, Belgowie i Holendrzy. Dysponują 3 600 czołgami – po stronie francuskiej technicznie lepszymi, jak B1 bis i Somua S35 – oraz 3 000 samolotami.
O 4.35 ofensywa rusza jednocześnie na całym froncie, przy niemal całkowitym zaskoczeniu operacyjnym. Już w pierwszych godzinach komandosi z oddziałów Brandenburczyków zajmują 130 mostów, spadochroniarze lądują w Holandii i zaczyna się szturm na Eben-Emael. Hitler musi natychmiast ustalić tempo działania swoich Panzerów.
Hitler i dowódcy zgrupowań pancernych – Guderian, Rommel, Reinhardt, Hoth – postawili na maksymalną szybkość i wykorzystywanie przełamań bez przerw. Doktryna Blitzkriegu osiągnęła doskonałość w ciągu 6 tygodni: przełamanie pod Sedanem 13 maja, wyjście nad morze pod Abbeville 20 maja, okrążenie 800 000 aliantów w „kotle flandryjskim”. Upadek Francji dopełnił się 22 czerwca 1940 roku. Ostateczny bilans Fall Gelb i Fall Rot to około 27 000 poległych Niemców, 85 000 poległych Francuzów, 1,8 mln francuskich jeńców, 11 000 poległych Brytyjczyków i 8 400 poległych Belgów i Holendrów. Wehrmacht osiągnął szczyt wojskowego prestiżu, a Hitler stał się najpotężniejszym człowiekiem kontynentalnej Europy. Maj i czerwiec 1940 roku zapisały się jako jedno z najpełniejszych zwycięstw w nowożytnej historii wojskowości – porównywalne z Austerlitz w 1805 roku, Sedanem w 1870 roku i Tannenbergiem w 1914 roku.
T03-018