, lat 53, dowodzi XLI Korpusem Pancernym na północ od korpusu Guderiana: wchodzą w jego skład Wernera Kempfa i Adolfa Kuntzena. Jego pas działania obejmuje środkowe belgijskie lasy ardeńskie, z jednym tylko celem na rzece: przeprawą przez Mozę pod Monthermé, 8 km na północ od Charleville-Mézières.
Teren Reinhardta jest bardziej niewdzięczny niż Guderiana: wąskie, kręte drogi, gwałtowne różnice wysokości, nieuniknione przeprawy przez kamienne mosty, a cały ruch skupia się na niewielu drogach. Jego kolumny pancerne, ciągnące się na dziesiątki kilometrów aż do Renu, są bezbronne, jeśli wypatrzy je francuskie lotnictwo. Tymczasem belgijscy Strzelcy Ardeńscy, wycofując się, wysadzają mosty i stawiają zawały z powalonych drzew, co jeszcze spowalnia marsz.
Wieczorem 11 maja Reinhardt staje przed poważnym problemem operacyjnym: jego kolumna tkwi w gigantycznym korku w przesmyku pod Martelange. Przez to samo wąskie gardło wjeżdża na te same drogi Guderiana. Każda stracona godzina daje Francuzom czas na zorganizowanie obrony Mozy. Reinhardt musi bez zwłoki wybrać: forsować przejazd, czekać czy objechać.
Reinhardt uszanował pierwszeństwo przyznane Guderianowi. musiała czekać, aż , jadąca przez to samo wąskie gardło, zwolni drogę; straciła w ten sposób 18 godzin w Martelange, a spóźniła się. Reinhardt dotarł do Monthermé dopiero wieczorem 12 maja, a czołgi rzucił na Mozę rankiem 13 maja. Tam, wbrew oczekiwaniom, francuska pułkownika Portzerta broniła się zaciekle w pętli rzeki i przełamała obronę ostatecznie dopiero 15 maja – około 36 godzin po Guderianie pod Sedanem. To opóźnienie zaciążyło na całym harmonogramie planu Sichelschnitt. Reinhardt mimo to zakończył kampanię sukcesem, w 1942 roku został generałem pułkownikiem, a potem służył na froncie wschodnim. Skazany w 1948 roku w Norymberdze na 15 lat więzienia za zbrodnie wojenne w Jugosławii i ZSRR, w 1952 roku został zwolniony i zmarł w 1963.
T03-044