15 maja 1941 roku w bazie RAF Cranwell samolot Gloster E.28/39, pilotowany przez majora lotnictwa Gerry'ego Sayera, wykonuje pierwszy brytyjski lot z silnikiem turboodrzutowym skonstruowanym przez Franka Whittle'a. To spektakularny sukces. Samolot jest jednak latającym stanowiskiem prób, a silnik przeznaczony do produkcji seryjnej, W.2, pozostaje zawodny.
Próby ujawniają uporczywe ograniczenia: powyżej około 1 000 funtów ciągu sprężarka wpada w pompaż, a temperatura gazów wymyka się spod kontroli. Sedno problemu tkwi w komorach spalania o przepływie zwrotnym, zwartej konstrukcji, której Whittle bronił od początku. Część inżynierów uważa, że trzeba wszystko przemyśleć na nowo i przejść na przepływ prosty, dłuższy, ale prostszy.
Whittle, wyczerpany i naciskany zarówno przez Ministerstwo Lotnictwa, jak i przez podwykonawcę, firmę Rover, musi rozstrzygnąć o kierunku technicznym swojego silnika seryjnego.
Whittle pozostaje przywiązany do swojej architektury o przepływie zwrotnym i chce skupić wszystkie wysiłki na jednej, ulepszonej konstrukcji, W.2B/23. Równolegle i bez jego zgody inżynierowie Rovera () w tajemnicy rozwijają wersję o przepływie prostym, B.26, zachęcani przez Ministerstwo. Konflikt zatruwa relacje Power Jets z Roverem; pod koniec 1941 roku ta współpraca przestaje działać. Ostatecznie program przejmuje Rolls-Royce w latach 1942–1943, a komory spalania zostają całkowicie zaprojektowane od nowa przez firmę Joseph Lucas Ltd, co prowadzi do seryjnego silnika Rolls-Royce Welland.
T07-052