W 1941 roku Wielkiej Brytanii dotkliwie brakuje węgla, który jest niezbędny dla przemysłu wojennego, kolei i elektrowni. Problem nie leży w złożach, lecz w ludziach: od 1939 roku dziesiątki tysięcy górników opuściły kopalnie – wielu zabrała armia, innych przyciągnęły lepiej płatne gałęzie przemysłu.
, minister pracy, ma już do dyspozycji rozporządzenie Essential Work Order z marca 1941 roku, które wiąże robotników z ich stanowiskami pracy. Produkcja jednak nadal spada, a armia niechętnie oddaje górników, którzy trafili do wojska. , sekretarz do spraw górnictwa, naciska na szybkie rozwiązanie przed zimą.
Do wyboru są 3 drogi: siłą ściągnąć z powrotem doświadczonych górników, którzy odeszli do innych gałęzi przemysłu; skierować do kopalń nową, niewykwalifikowaną siłę roboczą; albo surowo racjonować węgiel, by rozłożyć niedobór na przemysł i gospodarstwa domowe.
Bevin postanowił odzyskać doświadczonych górników. 23 czerwca 1941 roku wygłosił w radiu apel do byłych górników, by wrócili do kopalń (cel: około 50 000 ludzi), i wydał „standstill order”, wstrzymujący wszelkie dalsze powołania górników dołowych do wojska. Młodych ludzi, którzy wbrew rozkazom z 1940 roku odeszli z górnictwa, odesłano do kopalń na podstawie przepisu Regulation 58A z Defence Regulations. Rząd odrzucił wówczas ścisłe racjonowanie węgla, a pobór nowej siły roboczej wprowadził dopiero w grudniu 1943 roku – to słynni „Bevin Boys”, wybierani w drodze losowania.
T08-030