1 czerwca 1941 roku, blisko 2 lata po przystąpieniu Wielkiej Brytanii do wojny, Board of Trade wprowadza w Wielkiej Brytanii racjonowanie odzieży. Każdy dorosły otrzymuje 66 kuponów rocznie: na garnitur potrzeba 14, na sukienkę 11. Jesienią 1941 roku etykieta CC41 („Civilian Clothing 1941”) staje się obowiązkowa na odzieży „Utility”: znormalizowane tkaniny, skromne kroje, regulowane ceny.
35-letnia londyńska gospodyni domowa, przyzwyczajona do przedwojennej odzieży dobrej jakości, widzi, jak z dnia na dzień kurczy się jej wybór. Kupony ograniczają zakupy, a każda nowa część garderoby wymaga kalkulacji. Czy ma podporządkować się systemowi, szukać wybiegów na czarnym rynku, czy sięgnąć do zapasu zgromadzonego przed ograniczeniami?
Zdecydowana większość Brytyjczyków podporządkowuje się racjonowaniu. System kuponów, obowiązujący od 1 czerwca 1941 roku do 1949 roku, jest powszechnie przestrzegany, a ubrania Utility z oznaczeniem CC41 (logo zwane „2 serami”, zaprojektowane przez Reginalda Shippa) stają się normą jesienią 1941 roku. Liczba kuponów, początkowo ustalona na 66 rocznie, zostaje obniżona do 24 w 1946 roku. Projektanci mody, tacy jak i uczestniczą w programie, tworząc modele Utility. Czarny rynek i „make do and mend” (łatanie i cerowanie) istnieją na marginesie, ale masowe podporządkowanie się racjonowaniu pozostaje jednym z najlepiej udokumentowanych faktów brytyjskiego frontu wewnętrznego. Program Utility kończy się dopiero w 1952 roku.
T08-036